«این روزها خیلی از آموزشگاه‌ها و مدرس‌ها فکر می‌کنن "آنلاین شدن" یعنی فقط یه دوربین بذارن جلوی کلاس و فیلم بگیرن.

ولی واقعیت اینه که دنیای آموزش، فقط زمین بازی رو عوض نکرده — کل بازی رو تغییر داده.

توی این اپیزود از بینابین، می‌خوام خیلی صادقانه و بدون کلیشه بگم چرا رفتن به فضای دیجیتال، دیگه یه انتخاب لوکس نیست، یه ضرورته برای زنده موندن.

حرف‌هامو از اینجا شروع می‌کنم:

🔹 چرا تعصب روی آموزش حضوری، همون اشتباهی بود که نوکیا و کداک رو از بازار حذف کرد

🔹 چرا ضبط کلاس حضوری، به تنهایی نه تنها کافی نیست، بلکه می‌تونه یه فاجعه آموزشی باشه

🔹 و چطور با طراحی درست، می‌تونیم یه تجربه‌ی یادگیری آنلاین واقعی، مؤثر و انسانی بسازیم

در مورد مدلی به اسم Community of Inquiry حرف زدم، درباره‌ی حضور آموزشی، شناختی و اجتماعی.

راجع به این گفتم که چرا ساختن «رابطه فرااجتماعی» با دانشجو تو فضای آنلاین، مهم‌تر از هر ابزار و تکنولوژیه.

و اینکه چرا آموزش آنلاین فقط یه ویدیو نیست — یه معماری کامله، از استراتژی محتوا تا قیف فروش.

اگه صاحب آموزشگاهی، مدرس هستی یا به فکر ساخت آکادمی دیجیتالی خودت افتادی، این اپیزود می‌تونه برات یه نقطه شروع باشه.

یه سوال:

اگه بخوای فردا آموزشگاهت رو آنلاین کنی، اولین قدمت چیه؟

منتظرم جوابتو تو کامنت‌ها بخونم 👇»