Bedrettin Cömert’in çalışması, İtalyan düşünür Benedetto Croce’nin estetik kuramını ve sanat felsefesini tarihsel bir perspektifle ele almaktadır. Kaynak, Croce’nin sanatı bir sezgi ve ifade biçimi olarak tanımlayan, onu mantıktan, ahlaktan ve faydacılıktan ayıran idealist yaklaşımını detaylandırmaktadır. Metin boyunca dil ile sanatın özdeşliği, sezginin bireyselliği ve sanat yapıtının fiziksel bir nesneden ziyade ruhsal bir edim olduğu savunulmaktadır. Yazar aynı zamanda Croce’nin görüşlerini modern dilbilim ve yapısalcı eleştiri süzgecinden geçirerek, ifadenin iletişimden koparılamayacağı yönündeki karşıt savlara da yer vermektedir.