Narzekamy, że jest za gorąco, żeby dzień później narzekać, że pada. Dla jednych narzekanie to niemal duma narodowa, dla innych - nawyk, którego warto się oduczyć.W tym odcinku rozmawiamy o narzekaniu w różnych wydaniach, sposobach na pozbycie się tego nawyku i o tym, że od matkowania do narzekania jest baaaardzo krótka droga. Ale też o tym, czy można nauczyć się patrzeć na życie trochę inaczej. Trochę jak w reklamach Mentosa z lat 90.: kiedy coś idzie nie tak, zawsze można zmienić perspektywę.

Mimo czterdziestki i siwych włosów są dni, kiedy wciąż czujemy się dziewczynami. Ale są też takie, kiedy jesteśmy po prostu babami. Bo młodość to chyba nie tylko wiek, ale też ciekawość, otwartość lub nieprzejmowanie się tym, że coś jest już „nie dla nas”. Rozmawiamy o tym czy można chodzić na boska, o siedzeniu na trawie w parku, jednym piwku i przebieraniu się. I o tym, że czasem lepiej coś zrobić, niż później żałować. Bo za dwadzieścia lat całkiem możliwe, że właśnie o dzisiejszych czasach będziemy mówić: „Ale wtedy byłyśmy młode!”.

Miłości uczymy się z amerykańskich filmów i programów telewizyjnych. Dla jednych to motyle w brzuchu, kwiaty i wielkie gesty, dla innych: codzienna praca, do której nikt nas właściwie nie przygotował. Bo rzadko widzimy, jak naprawdę buduje się związek po ślubie. A skoro już o ślubie mowa… czy ulgi podatkowe i wspólny kredyt zabiły romantyzm? I co w tym temacie mają do powiedzenia 40-stoletnie singielki? Czy status "panna" to życiowa porażka? I czy można jeszcze liczyć na kawalera, który przychodzi na randki z bombonierką?

O tym, co wypada, a czego nie wypada po czterdziestce, napisano już miliony artykułów. To pytanie wraca też do nas: czasem głośno, a czasem tylko gdzieś z tyłu głowy. Czy nasz wygląd naprawdę jest tak uważnie oceniany przez innych, czy może to my same jesteśmy swoim najsurowszym cenzorem? W tym odcinku rozmawiamy o tym, czego tak naprawdę „nie wypada” - i dlaczego często ma to niewiele wspólnego z wyglądem.

Czy my w ogóle potrafimy odpoczywać? Nie „produktywnie", nie „aktywnie", ale tak naprawdę, bez telefonu i listy rzeczy do zrobienia? W tym odcinku rozmawiamy o pracy: o tej, która nas kiedyś wypaliła, i o tym, czy wybieramy zawody dla siebie czy dla własnych ambicji i cudzych oczekiwań. Czym właściwie jest sukces i kiedy ostatnio pozwoliłyśmy sobie na chwilę przerwy — żeby przemyśleć, czego tak naprawdę chcemy? A może czasem najlepsze, co możemy zrobić, to po prostu się położyć i nie robić nic?

Czy brak odruchu trąbienia za kierownicą "robi" z Ciebie Niemkę? A posiadanie czterech kurtek przeciwdeszczowych, Holenderkę? W tym odcinku z przymrużeniem oka przyglądamy się temu, czego nauczyły nas kraje, w których osiadłyśmy, i gdzie wciąż najmocniej wychodzą nasze polskie cechy. O codziennych nawykach, kulturowych różnicach i o tym, jak po latach za granicą stajemy się mieszanką dwóch światów.

Czy wszystkie marzenia powinny się spełniać? W tym odcinku rozmawiamy o tym, dlaczego w pewnym momencie przestajemy marzyć tak swobodnie jak dzieci i czy marzenia muszą być wielkie, żeby w ogóle się liczyły. A do tego: o czym marzymy na obczyźnie :)

Czy spontaniczność to przywilej singielek, które nie mają zobowiązań? Kiedyś życiowe decyzje podejmowałyśmy w kilka godzin, a dziś dzieci, rodzina i praca wyznaczają granice tego, co możliwe. W tym odcinku rozmawiamy o tym, czy „iść z flow" jest wciąż możliwe. I czy da się jeszcze znaleźć ekscytację w codziennym życiu, nawet jeśli nie możemy już po prostu wszystkiego rzucić i działać.

Skąd w ogóle wziął się ten pomysł, że po czterdziestce wszystko powinno być już poukładane? W tym odcinku rozmawiamy o oczekiwaniach wobec życia „w tym wieku" i czy czterdziestolatka w Amsterdamie i ta w Berlinie mierzą się z tym samym co Polka. Bo kobiecość w każdej z tych kultur wygląda trochę inaczej. A może zamiast spełniać cudze scenariusze, można po prostu odpuścić: pójść "na łatwiznę" i bez wstydu przyznać, że czegoś jeszcze nie wiemy?

Dlaczego najlepsze rzeczy zostawiamy „na specjalną okazję”? W tym odcinku rozmawiam o tym, jak na wakacjach łatwiej nam odpuścić, być tu i teraz i naprawdę celebrować małe momenty: od zachodu słońca po ulubione jedzenie czy ubrania. Czy da się przenieść ten wakacyjny luz do codziennego życia i żyć bardziej intencjonalnie każdego dnia?