Bu insanlar keyif için dans etmedi.

Onları ayağa kaldıran şey müzik değil, ihtiyaçtı.

Korku, bilinmezlik ve çaresizlik karşısında kelimeler yetersiz kaldığında beden devreye girdi. İnsanlar dans ederek kötülüğü uzak tutacaklarına, hastalığı kovacaklarına, görünmeyeni dengeleyeceklerine inandı. Her adım bir niyet, her tekrar bir savunmaydı.

Kimi toplumlarda dans bir duaydı; tanrılara, doğaya ya da atalara yöneltilmiş sessiz bir çağrı. Kimilerinde ise topluluğu bir arada tutmanın yolu… Aynı ritimde hareket etmek, aynı korkuyu paylaşmak demekti. Yalnız değilsin mesajıydı bu.

Bu bölüm, dansın neden ortaya çıktığını değil, neden vazgeçilmez hâle geldiğini anlatıyor. Çünkü bazı dönemlerde insan için dans etmek, hayatta kalmakla eşdeğerdi.

Zamanın oyunlarında bu kez soru net:

İnsanlar neden dans etti ?

Ve daha önemlisi… dans etmeselerdi ne olurdu ?