Lekarze wyrwali jej zdrowy ząb, żeby mogła znowu widzieć.

Meena od szesnastego roku życia żyje z oczami, które nie produkują łez. Po jednej tabletce antybiotyku, zespół Stevensa-Johnsona zostawił blizny na obu rogówkach. Przeszczep w prawym oku się nie przyjął. Przez kolejne lata widziała tylko lewym. Do czasu, aż w tym jedynym sprawnym oku pojawił się wrzód, na który nie działały żadne leki.
W tym odcinku opowiadam, jak okuliści w Kuala Lumpur szukali przyczyny zakażenia, dlaczego wygrana z bakterią nie przywróciła wzroku i co zrobili lekarze w Singapurze, kiedy zabrakło już standardowych opcji.

To jest przypadek keratoprotezy zębowo-kostna, po angielsku OOKP. Jednej z najbardziej nieprawdopodobnych operacji w okulistyce, wykonywanej dziś w kilkunastu ośrodkach na świecie. 

Źródło: Reddy SC, Tajunisah I, Tan DT. Osteo-odonto keratoprosthesis in Stevens-Johnson syndrome: a case report. Int J Ophthalmol. 2011;4(2):212–215. DOI: 10.3980/j.issn.2222-3959.2011.02.23

Przypadek oparty na opublikowanym case report. Dane pacjentki zmienione. Historia ma charakter edukacyjny i rozrywkowy. Nie stanowi porady medycznej. Na podstawie opublikowanego materiału nie powinny być podejmowane żadne decyzje kliniczne

Trzydziestodziewięcioletnia nauczycielka trafia do szpitala z dusznością. Odma opłucnowa po prawej stronie, dren, trzy dni, wypis. Dwa dni później duszność wraca.
Zdrowe płuco niepalącej kobiety nie zapada się dwa razy w dwa tygodnie. Lekarze przechodzą przez kolejne hipotezy. Żadna nie pasuje. Tomografia jest czysta. Wywiad jest czysty. Badanie ginekologiczne jest prawidłowe.
Rozpoznanie postawił ostatecznie torakochirurg, który wprowadził kamerę między żebra i zobaczył na przeponie coś, czego się nie spodziewał.
Historia o endometriozie, która nie mieści się w miednicy. O tym, dlaczego prawidłowe USG nie wyklucza tej choroby. I o pytaniu, którego nikt nie zadał, chociaż zajęłoby cztery sekundy.

Źródło: Amirian A. i wsp., International Journal of Surgery Case Reports 2025;135:111903 (DOI: 10.1016/j.ijscr.2025.111903).

Przypadek oparty na opublikowanym case report. Dane pacjentki zmienione. Historia ma charakter edukacyjny i rozrywkowy. Nie stanowi porady medycznej. Na podstawie opublikowanego materiału nie powinny być podejmowane żadne decyzje kliniczne

Pięćdziesięciodwuletni dentysta przestaje zasypiać. Bez powodu, bez stresu, bez żadnej zmiany w życiu. W ciągu dziesięciu miesięcy słyszy trzy rozpoznania w trzech szpitalach: ciężką depresję, chorobę Alzheimera i wreszcie to właściwe. Dostaje po drodze cztery leki, z których żaden nie miał prawa zadziałać. Historia o chorobie, która przez miesiące potrafi udawać coś zupełnie innego.

ŹRÓDŁA
• Qiao M, Wu H, Chi L, Yao Q, Qi X, Ye X, Lin X, Tian M. A fatal familial insomnia patient initially misdiagnosed as Alzheimer's disease: a case report. BMC Neurology 2024;24:489. DOI: 10.1186/s12883-024-03999-0
• Lugaresi E, Medori R, Montagna P, et al. Fatal familial insomnia and dysautonomia with selective degeneration of thalamic nuclei. N Engl J Med 1986;315(16):997–1003

Historia włoskiego pacjenta pochodzi z publikacji w „New England Journal of Medicine". Imię Silvano weszło do obiegu przez reportaż D.T. Maxa „The Family That Couldn't Sleep" (2006), nie z pracy naukowej.

Przypadek oparty na opublikowanym case report. Dane pacjentki zmienione. Historia ma charakter edukacyjny i rozrywkowy. Nie stanowi porady medycznej. Na podstawie opublikowanego materiału nie powinny być podejmowane żadne decyzje kliniczne

Bruno, 58 lat, przez półtora roku leczył się na reumatoidalne zapalenie stawów. Leki nie pomagały, a stan się pogarszał: doszła biegunka, utrata wagi, powiększone węzły chłonne. Lekarze podejrzewali kolejno reumatyzm, chorobę Crohna i chłoniaka. Każda hipoteza brzmiała sensownie ale żadna nie przetrwała diagnostyki różnicowej.
Odcinek o chorobie Whipple'a, rzadkiej infekcji uchodzącej za „wielkiego naśladowcę" innych chorób, i o tym, dlaczego jej rozpoznanie zajmuje średnio niemal siedem lat.

Canhão BT, Trigo A, Madeira JI, Simão A, Madaleno J. Prolonged arthralgias in Whipple's disease – A common but often overlooked symptom of a rare disease. Journal of the Royal College of Physicians of Edinburgh. 2024;54(1):41–43. DOI: 10.1177/14782715241237283

Przypadek oparty na opublikowanym case report. Dane pacjentki zmienione. Historia ma charakter edukacyjny i rozrywkowy. Nie stanowi porady medycznej. Na podstawie opublikowanego materiału nie powinny być podejmowane żadne decyzje kliniczne

Aisza, 54 lata, jedna operacja w życiu: cesarskie cięcie sprzed dwóch dekad. Teraz w jej brzuchu rośnie twarda, ruchoma masa, a dwa badania obrazowe dają trzy różne diagnozy. Żadna nie tłumaczy jednego: ta rzecz nie ma naczyń, nie żyje, a mimo to boli coraz bardziej. Prawda wychodzi dopiero na stole operacyjnym. 

Przypadek oparty na opublikowanym case report. Dane pacjentki zmienione. Historia ma charakter edukacyjny i rozrywkowy. Nie stanowi porady medycznej. Na podstawie opublikowanego materiału nie powinny być podejmowane żadne decyzje kliniczne

34-letni zawodowy gitarzysta trafia do szpitala po pierwszym napadzie drgawkowym. 
W jego mózgu jest guz. Dokładnie tam, gdzie znajduje się ośrodek mowy. Jak go wyciąć, nie 
odbierając człowiekowi głosu i muzyki, z których żyje?
Odpowiedź to operacja, w którą trudno uwierzyć: pacjent gra na gitarze i śpiewa 
przez cały czas, gdy chirurg pracuje w jego otwartej czaszce. To historia o granicy 
między guzem a tożsamością i o tym, dlaczego Adam grał potem lepiej niż przed chorobą.

Źródło: Brain Tumor Res Treat 2023, DOI: 10.14791/btrt.2023.0002. 


Przypadek oparty na opublikowanym case report. Dane pacjentki zmienione. Historia ma charakter edukacyjny i rozrywkowy. Nie stanowi porady medycznej. Na podstawie opublikowanego materiału nie powinny być podejmowane żadne decyzje kliniczne

Latem 1988 roku do wodociągu w kornwalijskim Camelford wlano przez pomyłkę 20 ton siarczanu glinu. Około 20 000 osób piło skażoną wodę, a władze przez 16 dni milczały. Piętnaście lat później jedna z tych osób zaczęła tracić mowę, a po śmierci w jej mózgu wykryto rekordowy poziom glinu. Historia rzadkiej choroby, instytucjonalnego milczenia i pytania, na które wciąż nie ma pewnej odpowiedzi: czy zabiła ją woda z kranu?
Odcinek oparty na opublikowanym opisie przypadku (Exley & Esiri, J Neurol Neurosurg Psychiatry 2006) i udokumentowanych wydarzeniach.
Dane pacjentki częściowo zbeletryzowane. Związek przyczynowy glinu z chorobą pozostaje nieudowodniony.

Przypadek oparty na opublikowanym case report. Dane pacjentki zmienione. Historia ma charakter edukacyjny i rozrywkowy. Nie stanowi porady medycznej. Na podstawie opublikowanego materiału nie powinny być podejmowane żadne decyzje kliniczne

Alkomat pokazuje dwa promile. Mark twierdzi, że nie wypił ani kropli. I mówi prawdę.
Przez sześć lat nie uwierzył mu nikt: ani policja, ani szpital, ani kolejni lekarze. Bo w medycynie pacjent z alkoholem we krwi, który zaprzecza piciu, dostaje jedną, bardzo wygodną etykietę.
Historia człowieka, którego jelita zamieniały obiad w alkohol oraz testu, który po sześciu latach w końcu udowodnił jego niewinność.

Malik F., Wickremesinghe P., Saverimuttu J. Case report and literature review of auto-brewery syndrome: probably an underdiagnosed medical condition. BMJ Open Gastroenterology 2019;6:e000325.

Przypadek oparty na opublikowanym case report. Dane pacjentki zmienione. Historia ma charakter edukacyjny i rozrywkowy. Nie stanowi porady medycznej. Na podstawie opublikowanego materiału nie powinny być podejmowane żadne decyzje kliniczne

Przez sześć lat Tomasz brał tabletki na chorobę psychiczną. Splątanie, dziwna mowa, paranoja, agresja — wszystko pasowało. Najpierw padaczka, potem leki przeciwpsychotyczne. Sześć lat bez poprawy. A odpowiedź czekała w jednym miejscu szpitalnej dokumentacji. Dwa słowa i liczba, którą ktoś w końcu przeczytał.To historia insulinomy — rzadkiego guza trzustki, który produkuje insulinę bez opamiętania i potrafi latami udawać zaburzenie psychiczne. W tym przypadku diagnostykę opóźniło nie to, że guz był za mały. Przeciwnie: urósł do ponadprzeciętnych rozmiarów. Sześć lat błędnej diagnozy dało mu czas.
W tym odcinku: triada Whipple'a, 72-godzinny test głodowy, różnicowanie hipoglikemii i pytanie, które przez sześć lat nikomu nie przyszło do głowy.

📄 Źródło:
Aslam S, Siddiqi AI, Shafiq W, et al. Insulinoma Mimicking Psychiatric Illness: A Covert Endocrine Tumor. Cureus 15(1): e33788 (2023). DOI: 10.7759/cureus.33788

🔔 Subskrybuj, żeby nie przegapić kolejnych odcinków.Następny odcinek: człowiek, który raz po raz trafiał na drogówkę pijany — mimo że nie tknął alkoholu.

Przypadek oparty na opublikowanym case report. Dane pacjentki zmienione. Historia ma charakter edukacyjny i rozrywkowy. Nie stanowi porady medycznej. Na podstawie opublikowanego materiału nie powinny być podejmowane żadne decyzje kliniczne

Despina, 64 lata, spełnia wszystkie kryteria choroby Parkinsona. Do tego testy wskazują na otępienie. Ale złoty standard leczenia nie działa, a po dwóch latach choroba robi coś, czego Parkinson nie robi nigdy: zaczyna się cofać.
Historia o diagnozie, która była właściwa na papierze i błędna w rzeczywistości.

W odcinku pojawia się wątek kryzysu psychicznego.

W kryzysie zadzwoń: 116 123 lub 112.

Źródło: Tsolaki et al., Cases Journal 2010, 3:47 (dane zmienione).

Przypadek oparty na opublikowanym case report. Dane pacjentki zmienione. Historia ma charakter edukacyjny i rozrywkowy. Nie stanowi porady medycznej. Na podstawie opublikowanego materiału nie powinny być podejmowane żadne decyzje kliniczne