سیاوش کسرایی این شعر غم انگیز را پس از سالها زندگی در غربت (مسکو) به یاد هوا و آسمان و خاک وطن می سراید. کسرایی از شتاب سمند عمر و هوای وطن که در سر دارد سخن می گوید. او دو سال پس از سرودن این شعر در نوزده بهمن ۱۳۷۴ در اتریش چشم از جهان فرو می بندد.