Edyta Bodnar dziś znów mieszka w Zatoni Dolnym, tuż nad Odrą.

Przez dwadzieścia lat była daleko – w Irlandii, w innym życiu.

Jednak jeden dom nigdy jej nie opuścił.

Po śmierci ojca wraca i zaczyna odkrywać to, co pozostało: stare listy, zapomniane przedmioty, ślady niemieckiej i polskiej historii.

Sad owocowy, który jednocześnie żyje i umiera.

Rzeczy, których znaczenie dziś niemal zniknęło.

To opowieść o powrocie i odpowiedzialności.

O miejscu, które chce być zachowane.

I o cichym pytaniu, jak stworzyć przestrzeń – dla pamięci, natury i ludzi.