In deze aflevering ga ik in gesprek met Isabel Mosk. Ze reisde naar bijna honderd landen en werkte met meer dan vijftig bestemmingen, regio's en overheden aan dezelfde vraag: wat zou toerisme hier eigenlijk moeten doen. Ze begon bij het Nederlands Bureau voor Toerisme, werkte daarna bij Destination Think, nam ontslag, vertrok een half jaar naar Azie zonder concreet plan en kwam terug met een bedrijf vernoemd naar een Sherpa met een chocoladetaart op vijfduizend meter hoogte.

We praten over wat er gebeurt op het moment dat een chatbot de hele reis al heeft gepland voordat iemand ook maar een advertentie ziet, en of AI straks de reisorganisatie gewoon vervangt of dat het werk alleen verschuift naar een plek die niemand nog ziet. Isabel noemt bestemmingen waar het nu nog precies klopt voordat de rijen en de bussen komen, de plek waar ze zelf bewust nooit meer naartoe gaat, en een bestemming die ze ooit aanraadde maar nu juist afraadt.

Overtoerisme komt uitgebreid aan bod, net als de bewoners die de straat op gaan in steden die aan zichzelf ten onder dreigen te gaan, met de vraag of zulk protest echt iets verandert of vooral zichtbaar is.

Isabel benoemt het meest verspilde geld in haar hele vak, de grootste misvatting over duurzaam toerisme op dit moment, en een trend waar iedereen nu nog vol overtuiging over praat maar die over drie jaar alweer vergeten is. Ze vertelt wat er in tien jaar tijd echt is veranderd aan hoe mensen reizen en wat juist precies hetzelfde is gebleven ondanks alle technologie

eromheen, en over de keer dat ze vanaf een podium iets zei dat haar een opdracht heeft gekost. Ondanks al het vliegen voor haar werk als adviseur van duurzaam toerisme legt ze uit hoe ze daar zelf mee leeft.

Dit is het verhaal van Isabel Mosk.

Karin Bosman maakte tosti's voor haar baas terwijl ze wist wat hij haar had aangedaan. Ze zei er niets over, ze glimlachte, ze deed haar werk, en op een dag spuugde ze op zijn brood. Dat moment vertelt meer over wat er kan gebeuren met een mens dan een heel rapport over onveiligheid op de werkvloer.

Twintig jaar werkte ze in de reclamewereld, tot ze verstrikt raakte in iets waar ze jarenlang met niemand over sprak. Ze won haar rechtszaak, verloor bijna alles en bouwde daarna iets op dat niemand had zien aankomen. Drie boeken. Een bedrijf. Een wandeling van vijfhonderdtwintig kilometer, van New York naar Washington, om data te verzamelen die nog nergens bestond.

Karin is inmiddels een van de meest gerenommeerde experts wereldwijd op het gebied van psychologische veiligheid op het werk. Ze adviseert organisaties over de hele wereld en sprak op Princeton. Wat haar verhaal zo bijzonder maakt is niet alleen wat ze heeft meegemaakt, maar wat ze ermee heeft gedaan.

In dit gesprek praten we over het mechanisme achter zwijgen, over collega's die wegkijken zonder kwade bedoeling, over de stilte die je in een organisatie kunt voelen nog voordat iemand iets zegt. Ze bouwt software waarmee mensen anoniem kunnen praten en weet precies wat mensen wel aan een app vertellen en niet aan een mens. We spreken over macht, over de dunne grens tussen humor en ongemak, en over wat er gebeurt als iemand na afloop van een lezing in de rij staat om haar eigen verhaal kwijt te kunnen.

Dit is het verhaal van Karin Bosman.

In deze aflevering ga ik in gesprek met Ruben Nieuwenhuis. Iemand die al jaren beweegt op het snijvlak van technologie, innovatie en maatschappij.

Van StartupAmsterdam tot Techgrounds en nieuwe initiatieven zoals Nieuw Amsterdam: telkens bouwt hij aan ecosystemen waar ideeën niet alleen ontstaan, maar ook echt in beweging komen.

Maar wat hem misschien nog interessanter maakt, is hoe hij kijkt naar de toekomst. Want volgens Ruben staan we niet simpelweg aan de vooravond van een volgende technologische golf. We bewegen richting een fundamenteel andere economie.

Een economie waarin niet kennis, maar intelligentie zelf de belangrijkste productiefactor wordt. Waar AI niet alleen ondersteunt, maar actief waarde creëert.

Wat betekent dat voor hoe we werken, leren en organiseren? Wat gebeurt er met een samenleving als intelligentie niet langer schaars is, maar overvloedig wordt?

En misschien wel de belangrijkste vraag: wie bepaalt straks hoe die nieuwe economie eruitziet?

Dit is het verhaal van Ruben Nieuwenhuis.

In deze aflevering ga ik in gesprek met Maxime Coesèl. Deeerste Glamour Manager ter wereld. Maar achter die titel zit een verhaal datveel verder gaat dan rode lopers, uitstraling of perfectie.

Met een achtergrond in high-end events, media en meer dan 200rode loper producties, weet Maxime als geen ander hoe je een moment laatbinnenkomen. Hoe je aanwezigheid voelt voordat je iets zegt. Maar wat zij heeftontdekt, is dat echte glamour niets te maken heeft met uiterlijk. Het gaat overhouding. Over lef. Over hoe je jezelf positioneert, ook wanneer het spannendwordt.

In dit gesprek gaan we voorbij het beeld dat de buitenwereldheeft. We spreken over zichtbaarheid, over jezelf durven laten zien en over deverhalen die je vormen, vaak al veel eerder dan je zelf doorhebt.

Dit is het verhaal van Maxime Coesèl.

In deze aflevering ga ik in gesprek met Teun Bastings. Een man die werkte in werelden waar de spanning niet gespeeld is, maar echt. Van arrestatieteams bij ontvoeringen tot speciale beveiligingsoperaties in Bagdad, op plekken waar dreiging nooit ver weg is en beslissingen direct gevolgen hebben.Binnen Defensie bekleedde hij daarnaast talloze hoge functies, juist in omgevingen waar druk, leiderschap en verantwoordelijkheid voortdurend samenkomen. Hij zag van dichtbij wat er gebeurt als alles op scherp staat. Wat vraagt dat van een mens? Hoe blijf je helder communiceren, vertrouwen houden en de juiste keuzes maken als de omstandigheden allesbehalve normaal zijn?Dit gesprek gaat dus niet alleen over Defensie of veiligheid. Het gaat over verantwoordelijkheid onder druk, over leiderschap wanneer het ertoe doet, en over lessen die ook ver buiten die wereld verrassend relevant zijn.Dit is het verhaal van Teun Bastings.