Kobiety zawsze twierdziły, że nie wiedzą o czym ona śpiewa. Nie wierzę, ale być może wówczas - ponad pół wieku temu - było to prawdą.

A poetka Dory Previn śpiewała swym krystalicznie czystym głosem o ostrym seksie, samobójstwach i matkobójstwie. Konfesyjnie o sprawach trudnych i dalekich od emancypacyjnych sloganów.

Tu mamy historię samotnej, kruchej kobiety, która próbuje nakłonić gościa do pozostania na noc. Jest żałosna ale jakże autentyczna. Jednak za dużo mówi i wyczuwamy, że z każdym słowem trochę bardziej go odstrasza...

Dory była żoną kompozytora André Previna i przez wiele lat mieszkała w Kalifornii, pisząc teksty piosenek do filmów. Miała problemy psychiczne i załamania. Gdy jej mąż został dyrygentem muzyki klasycznej zostawił ją dla Mii Farrow, która szybko zaszła w ciążę. Żadna z jej smutnych historii nie powinna zaskoczyć, bo jest tam wszystko.

(Z pomocą Wioletty Bar)