هشت بهشت،

نوشته میرزا آقاخان کرمانی و شیخ احمد روحی دو تن از ازلیان است که به زعم نوشته کتاب دربارهٔ احکام آیین بیانی و پاره‌ای از وقایع تاریخی نگاشته شده‌است.

این کتاب، در شرح احکام آیین باب و نیز دارای نقدی کلامی- تاریخی، بر دعوت استقلالی میرزا حسینعلی نوری است که با ادبیاتی سخت به نگارش در آمده است. بهائیان این کتاب را در شمار آثار سیاسی بابیان در زمان مشروطیت دانسته‌اند.[۲] نویسندگان این کتاب در ارتباط با میرزا حسینعلی نوری، بنیانگذار آیین بهائی و مشاورش از واژگانی تند استفاده کرده‌اند.[۳]

علت نام‌گذاری کتاب به هشت بهشت، وجود هشت بابی است که در آن گردآوری شده‌است.[۴] هشت باب از این قرارند:

باب اول: در حقوق الهیه

باب دوم: در تهذیب اخلاق

باب سوم: در تدبیر و حکمت منزل

باب چهارم: در حقوق مدنیه

باب پنجم: در حقوق و نوامیس عامّه

باب ششم: در حقوق ملکوتیه

باب هفتم: در احوال قیامت و دلائل ظهور قائم آل محمد

باب هشتم: در وقایع قیامت و ظهور نقطه بیان و اصحاب ا