Είναι κάποιες μέρες που δεν έχεις όρεξη για τίποτα. Όλα σου μοιάζουν αδιάφορα. Δε θέλεις να διαβάσεις, δε θέλεις να χαζέψεις στον υπολογιστή, η τηλεόραση προτιμάς να μένει κλειστή, κι η μόνη λύση είναι ο καναπές με θέα το ταβάνι, που σαν να έχει σκάσει σε ένα σημείο, δε νομίζεις;

Τέτοιες μέρες, η μόνη φράση που μπορεί να περιγράψει τη συναισθηματική σου κατάσταση είναι η λέξη “βαριέμαι”, ακολουθούμενη από κάποιου είδους ποσοτικό επίρρημα, όπως πολύ, πάρα πολύ, απίστευτα, και φοβερά. Και παρόλο που το νιώθεις, ειλικρινά και αδιαπραγμάτευτα, το παραδέχεσαι με κάποια ενοχή. “Βαριέσαι; Τι πάει να πει βαριέσαι;” φωνάζει αμέσως το επικριτικό κομμάτι του εαυτού σου, κι εσύ καταπίνεις αυτή τη φράση που τόλμησες να ψελλίσεις.

Γιατί όμως είναι τόσο κακό το να βαριέσαι; Γιατί πρέπει πάντα να έχεις κάτι να κάνεις; Και τι μας αναγκάζει τελοσπάντων να ζούμε σε μια μόνη κατάσταση τρεξίματος;

Μήπως είναι η ώρα να απενοχοποιήσουμε επιτέλους τη βαρεμάρα;