Το καλοκαίρι, όπως όλα τα ωραία πράγματα, κάποια στιγμή φτάνει στο τέλος του. Η ανεμελιά, οι ατέλειωτες μέρες με λιακάδα, οι διακοπές, τα αναρίθμητα, χωρίς τύψεις, παγωτά, όλα αυτά γίνονται αναμνήσεις που κουβαλάμε μέσα μας το μακρύ χειμώνα.

Και κάπως έτσι, έρχεται σιγά-σιγά το φθινόπωρο. Ο καιρός αλλάζει. Πέφτουν οι πρώτες βροχές που αφήνουν πίσω τους μια αισθητή δροσιά. Τα φύλλα χρυσίζουν και η μέρα μικραίνει. Αναζητάς ξανά την κουβέρτα σου και μπορείς να κοιμηθείς δίπλα σε εκείνον, χωρίς να σε ενοχλεί το παραμικρό του άγγιγμα.

Όσο κι αν μας λείπει το καλοκαίρι, το φθινόπωρο έχει αναμφισβήτητα τη δική του ομορφιά. Ποια είναι αυτή;