Το μάθημα που δίνει η ζωή σε περιόδους μετάβασης μπορεί γενικά να  χαρακτηριστεί ως ο φόβος της οικειότητας μπροστά σε μια ισχυρή  αναζωπύρωση. Πρόκειται για μια έντονη διεύρυνση της υπομονής της πίστης  και της επιμονής της εμπιστοσύνης στην ζωτική δύναμη του αναπτυσσόμενου  εαυτού. Η αντίσταση που βιώνουμε οφείλεται στη εμμονή του νου με τα ίδια  μοτίβα να διατηρεί τον έλεγχο σε άγνωστες καταστάσεις ή να φρικάρει- τα  μοτίβα σκέψης αρνούνται να κάνουν τα βήματα απαγκίστρωσης που μας θέτει  ο αναδυόμενος νέος εαυτός. Μπορούμε εύκολα να το συνειδητοποιήσουμε  αυτό κοιτάζοντας την παρούσα ζωή μας σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, μια  διευρυμένη εικόνα που θα παρείχε λύσεις, διεξόδους, ελευθερία κινήσεων,  και παύοντας να αντιστεκόμαστε στην περαιτέρω ανάπτυξή μας. Ενέργειες  εγκλωβισμένες στην περιφρόνηση και τις αμφιβολίες μύχιων πεποιθήσεων  απέναντι στην ανανέωση θα απελευθερωθούν, όταν αφεθούμε στη μυστηριώδη  ζωτική δύναμη καθοδήγησης με τη φωνή της χαρούμενης αίθριας διαίσθησης.  Αυτό θα απελευθερώσει την ψυχή από τα δεσμά, και το νου από την στείρα  σκέψη του παλιού, που δεν είναι πια βιώσιμο -ο κύκλος του έχει  ολοκληρωθεί- γιατί δεν έχει χώρο για τις νέες Ελευθερίες της ανερχόμενης  Ανάγκης ειλικρινούς Έκφρασης.