Met Eimear Quinn zijn we in 1996 aan de zevende (en voorlopig laatste) winst van Ierland toe. In Oslo claimt zij, alle toekomstige televisieformats ten spijt, the voice te zijn. Samen met Rienke Mornie geef ik toe dat dit nummer een mooi sluitstuk vormt voor de Ierlandsaga op het eurovisiesongfestival, maar moeten we allebei toegeven dat het toch twee andere inzendingen zijn die onze harten sneller doen slaan.

Gina G smijt voor de UK een met personal computers gevulde toekomst op het podium, en Ooh Aah wat doet ze dat goed. Lisa del Bo brengt het inmiddels legendarische Liefde is een kaartspel in een mooi maar strak kleed dat ons sowieso punten gekost heeft. Maar dat ze die avond verdorie heel Europa aan haar degen geregen heeft, daar zijn we het over eens!