Έχω Γεράσει

Πρώτη ραντομίλα για Νοέμβρη μήνα, και δεν περιμένατε κάτι λιγότερο από ράντομ τσιτ-τσατ με τσαγάκι αχνιστό.

Πέρα από τα κλασικά συναισθηματικά μου updates (που πλέον έχουν καθιερωθεί λίγο-πολύ τις Παρασκευές), σήμερα μιλάμε και για unpopular opinions περί φιλίας. ΑΥΤΑ.

Καλή Παρασκευούλα

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ φίλες και φίλες! Μπήκαμε στο μήνα πορτοκαλί φανάρι και φέτος, και ξεκινάμε δυναμικά με τσάι, κλάψα, και έμφυλα στερεότυπα.

Καλό Προ-Δεκέμβρη!

Άσμα της εβδομάδας: Heads will roll - Yeah yeah yeahs

Προσπάθησα πολύ να υπερνικήσω τη φλυαρία που με πιάνει -σχεδόν πάντα- όταν δεν έχω συνομιλητή (που τη βρήκατε αυτή καλέ;), αλλά με νίκησε η ανάγκη για παρασκευιάτικο rambling.

Το να ζεις τη μισή σου ζωή performatively και το kidulting, είναι μερικά από τα τόπικς που τρίγκαραν τη σκέψη μου αυτή τη βδομαδούλα.

Enjoy!

Χελλόυ χελλόου! Σας καλωσορίζω επίσημα στη μίνι-ανάλυση της εβδομάδας. Και για αυτήν την Τρίτη έχουμε ανθρώπινα λάθη, λιγο ευχάριστες συγκηρίες και αυθορμητισμό, πασπαλισμένα με λίγα "ευτυχή ατυχήματα".

ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΕ ΠΙΑΣΕΙ Η ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΜΟΥ.

Άσμα της εβδομάδας: Tongue - Fontaines D.C.

Άλλη μια Παρασκευή έφτασε και άλλη μια ραντομιλίτσα είναι εδώ για να σας κάνει παρέα (πιο πολύ σε μένα κάνετε παρέα δηλαδή, αλλά τέσπα).

No further comments

Enjoy :)

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ για ποιο λόγο πάντα εξιδανικεύουμε το παρελθόν; Ακόμα κι αν ήταν ένα παρελθόν που εν τέλει, δεν ζήσαμε ποτέ εμείς οι ίδιοι;

Σήμερα το βάιμπ είναι nostalgia core, aka. το αγαπημένο μου θέμα με διαφορά (sorry not sorry).

Ας μιλήσουμε λοιπόν για ακόμα ένα επεισόδιο για την απαράμιλλη παρελθοντολογία που με (μας) διακατέχει, και νοσταλγούμε -apparently- τη διάρκεια στη ζωή τούτη.

Άσμα της εβδομάδας: Baby kool - Nothing But Thieves

Αυτό είναι ένα επεισόδιο που "απλά έπρεπε κάπου να τα πω", γιατί η πραγματικότητα και η επικαιρότητα συχνά με πνίγουν.

ΝΑΙ, είναι γεγονός ότι ζούμε σε ένα κόσμο οπού πολλά ανθρωποειδή σπαταλούν πόρους και οξυγόνο. Για να μη να επεκταθώ σε πιο βαριά φρασεολογία, κάντε μου νοητική παρέα, και υποφέρετε μαζί μου σε τούτο το αυθόρμητο επεισόδιο.

Peace out

Καλώς σας βρήκα σε ακόμα ένα επεισόδιο τρομολαγνείας για το που βαδίζει το ανθρώπινο μυαλουδάκι στην εποχή της αυτοματοποίησης.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΡΕ ΦΙΛΕ? Έχουμε και εμείς τους προβληματισμούς μας, προσέχαμε στην έκθεση, τι θες τώρα; Είναι υπεύθυνη η αυτοματοποίηση για "απο-ανθρωποίηση" του είδους μας; Μεγάλη συζήτηση, ούτε εμείς καταλήγουμε κάπου., αλλά έχει ενδιαφέρον το επεισόδιο οπότε δώστε του μια ευκαιρία. Είδατε, το πουλάω μεν, ταπεινά δε.

Άσμα της εβδομάδας: Mayonnaise - The Smashing Pumpkins

Έχουμε άραγε απομακρυνθεί τόσο πολύ από την πρακτική τριβή στη σύγχρονη εποχή, που ψάχνουμε απεγνωσμένα να δημιουργήσουμε τεχνητά crafts (αντί εννοείται να αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα στον πυρήνα του);

maybe the struggle IS the point

Καλή ακρόαση :)

Έψαξα πολύ για ένα πιο σεφερλίδικο τσιτάτο για να ξεκινήσω την περιγραφή του επεισοδίου, αλλά μεχ.. i dont have it i me i guess.

Σε αυτό το επεισόδιο, λοιπόν, (παρά)μιλάμε για το ροζ — ένα χρώμα που μοιάζει αθώο, αλλά φέρει μαζί του ολόκληρες ιστορίες γύρω από το φύλο, τη θηλυκότητα και το πώς μαθαίνουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας.

Από το ροζ ως σύμβολο «κοριτσίστικης» ταυτότητας, μέχρι την περίφημη “I hate pink phase” , τι ακριβώς απορρίπτουμε όταν αρχίζουμε να "μισούμε" το ροζ;

Άσμα της εβδομάδας: My honest face - Inhaler