Τι συμβαίνει όταν μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη γίνεται και ευκαιρία για εκμετάλλευση;

Ένα επεισόδιο για την εμπορευματοποίηση της ελπίδας, την ευαλωτότητα και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να καταλαβαίνεις τί χρειάζεται ένας άνθρωπος και στο τί επιλέγεις να κάνεις με αυτή τη γνώση.

Μάθαμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τις επιλογές μας. Κι αυτό είναι καλό. Μήπως όμως κάπου το παρακάναμε;

Γιατί άλλο να αναγνωρίζεις τα δικά σου λάθη κι άλλο να χρεώνεσαι και τις επιλογές των άλλων.

Ένα επεισόδιο για την ευθύνη, το φταίξιμο και το πόσο εύκολα μπορούμε να περάσουμε από το «φταίνε πάντα οι άλλοι» στο «φταίω πάντα εγώ».

Είναι η ευγένεια πάντα ένδειξη σεβασμού;

Και μήπως τελικά κάποια από τα πιο αγενή πράγματα λέγονται… με όλο τον σεβασμό;

Ένα επεισόδιο για τους καλούς τρόπους, όσα κρύβονται πίσω από αυτούς και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να είσαι ευγενικός και στο να σέβεσαι πραγματικά τον άνθρωπο απέναντί σου.

Πότε η συνέπεια γίνεται απλώς επιμονή σε μια απόφαση που δεν βγάζει πια νόημα;

Ένα επεισόδιο για τις αποφάσεις, τα νέα δεδομένα και την περίεργη ανάγκη μας να μένουμε συνεπείς ακόμα κι όταν τα πράγματα έχουν αλλάξει.

Γιατί άλλο να μην ξέρεις τι θέλεις και άλλο να ξανακοιτάς μια απόφαση με βάση όσα ξέρεις σήμερα.

Κάποιες φορές αρκούν λίγα δευτερόλεπτα για να αλλάξει η πορεία όσων είχαμε φανταστεί. Ένα γεγονός, μια συνάντηση, ένα τηλεφώνημα, μια είδηση.

Μία προσωπική ιστορία γίνεται η αφορμή για μια κουβέντα γύρω από το αναπάντεχο, την αβεβαιότητα και τον αυτοσχεδιασμό που πολλές φορές μας ζητά η ίδια η ζωή. Γιατί ίσως οι μεγαλύτερες ανατροπές να είναι τελικά εκείνες που αλλάζουν όχι μόνο την πορεία, αλλά και την ιστορία μας.

Για τον Βασίλη, που με ενέπνευσε με τη γενναιότητά του.

Πόσος χρόνος χρειάζεται τελικά για να γνωρίσεις έναν άνθρωπο;

Μερικές μέρες μαζί αρκούν για να αρχίσουν να φαίνονται οι μικρές συνήθειες, οι παραξενιές και όλα εκείνα που δε χωρούν στις πρώτες εντυπώσεις.

Ένα επεισόδιο για τη φιλία, τις προσδοκίες και το πώς αλλάζει η εικόνα που έχουμε για τους ανθρώπους όταν τους γνωρίζουμε λίγο καλύτερα.

Ένας συμμαθητής που κοιμόταν στην τάξη. Ένας Γάλλος φυσιοδίφης. Κι ένας οδηγός που πάρκαρε πάνω σε μια διάβαση πεζών.

Δεν είναι η αρχή ενός κακού ανέκδοτου.

Είναι τρεις ιστορίες που τελικά έχουν κάτι κοινό: τον τρόπο που χρησιμοποιούμε τις δικαιολογίες.

Τι σημαίνει τελικά να είσαι ρεαλιστής;

Πότε ακριβώς έγινε η φράση «δεν την παλεύω» σχεδόν τίτλος τιμής και η ταλαιπωρία ένδειξη αξίας; Και από πότε η χειρότερη εκδοχή ενός σεναρίου βαφτίστηκε ρεαλισμός;

Ένα επεισόδιο για το αν αυτό που συχνά αποκαλούμε ρεαλισμό είναι τελικά... ένα πολύ βολικό άλλοθι.

Οι άνθρωποι μάς δίνουν πληροφορίες για τον εαυτό τους κάθε μέρα. Τί τους ενθουσιάζει, τί τους αγχώνει, τί περιμένουν, τί έχουν ανάγκη. Το ερώτημα είναι: τις προσέχουμε πραγματικά ή απλώς τις προσπερνάμε; Μερικές σκέψεις για την προσοχή, το ενδιαφέρον και τις μικρές πράξεις που κάνουν τους ανθρώπους να νιώθουν ότι έχουν σημασία.

Τι σχέση μπορεί να έχει ένα πιάνο με αγώνες jiu-jitsu;Κι όμως, κάπως έτσι ξεκινά αυτό το επεισόδιο.

Μια ιστορία για παιδικά βλέμματα γεμάτα περιέργεια, σκισμένα τζιν, λασπωμένες λακκούβες, αυθόρμητα χειροκροτήματα και σηκωμένα φρύδια. Για τη διαφορά ανάμεσα στο βλέμμα της περιέργειας και το βλέμμα της επίκρισης.

Γιατί μπορεί και τα δύο να κοιτάζουν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Αλλά δεν ψάχνουν, ούτε βλέπουν, το ίδιο πράγμα.