Het creëren van de podcast heeft het afgelopen half jaar een hoop teweeggebracht bij Paul en Kirsten. In deze aflevering blikken ze terug op wat het hen allemaal gebracht heeft.

Juist door deze veranderingen is nu het einde aangekomen vaneen hoofdstuk.

Waarom willen we toch zo vaak goed worden in iets dat ons helemaal niet ligt? We steken vaak extra tijd en moeite in onze ‘zwakke’ punten, vaak om ‘goedgekeurd’ te worden. Maar je kunt ook je tijd en energie ook steken in de dingen waar je wél goed in bent én plezier aan beleeft, ongeacht wat anderen (vaak binnen een bepaalde community) daarvan vinden.
Paul deelt zijn ervaring hierin binnen de skateboard en breakdance community. Ook hebben we nog een mooi bonusverhaal over Paul die zwaar getriggerd raaktedoor een kind op een fatbike.

Opmerking: halverwege de aflevering viel de microfoon van Paul helaas uit. Uiteraard kwamen we hier achteraf pas achter. Gelukkig heeft de microfoon van Kirsten de stem van Paul wel opgenomen. Het gesprek is nog wel goed te volgenals je het volume iets harder zet. Dit was trouwens een hele mooie kans voor Kirsten om haar perfectionisme he-le-maal los te laten.

In deze aflevering spreekt Paul openhartig over zijn verstoorde relatie met eten in het verleden. Hij deelt hoe dit bij hem is ontstaan en hoe het zijn identiteit is geworden. In de loop der jaren bedacht hij allerlei trucjes om dit te verbergen voor de buitenwereld. In deze aflevering deelt hij de stappen die hij nu aan het zetten is om deze oude identiteit voorgoed achter zich te laten.

In deze aflevering stellen we de vraag: ’wat is jouw grootste twijfel over jezelf?’.

Wat volgt is een diepgaand gesprek over eigenlijk geen idee hebben wie je nou echt bent. Want als je weet wie je bent en waar je voor staat, heb je dan nog twijfels over jezelf?

In deze aflevering blikken Paul en Kirsten terug op hunweekendtrip naar Londen, die niet bepaald vlekkeloos verliep. Paul zat flink in zijn humeur en dit keer was er even geen ruimte voor inzichten of bewustwording. En dat mocht. Kirsten besloot hem gewoon chagrijnig te laten zijn.

Daarnaast duiken ze in de bekende ‘pas als… dan…’ gedachte:pas als dit geregeld is, dán kan ik gelukkig zijn. Of pas als dátvoorbij is, dán komt er rust. Maar wat als je daardoor je leveneigenlijk on hold zet? En waarom doen we dit zo vaak?

Een eerlijke aflevering over ruimte geven aan emoties, deverleiding van uitstelgeluk en waarom je soms gewoon even niks hoeft op te lossen.

In deze aflevering stelt Kirsten aan Paul de vraag: “Benjij bang voor het onbekende?” En daar blijkt hij best wel last van te hebben. Wat volgt is een openhartig gesprek over wat het écht betekent om elkaar vrij te laten binnen een relatie – juist als je fundamenteel anders in het leven staat.

Paul deelt hoe zijn behoefte aan controle vaak de overhandneemt, terwijl Kirsten juist een sterke drang voelt naar vrijheid en vertrouwen. Wat gebeurt er dan als die twee botsen? Wanneer is het liefde, en wanneer is het controle? En hoe stel je daarin een grens zonder het contact metelkaar te verliezen?

Een eerlijke aflevering over loslaten, vertrouwen en hetongemak van het onbekende.

Deze aflevering is anders. Deze aflevering is een stukje verwerking. Verwerking van het verdriet om iemand die veel te kort geleefd heeft. Negenendertig minuten om precies te zijn. Hoe de vreugde van een geboorte in 1x kan omslaan naar het verdriet van de dood. (In de aflevering zegt Kirsten per ongeluk 37 minuten, dit moet uiteraard 39 minuten zijn.)Paul deelt openhartig zijn verhaal, hoe hij zijn kleine nichtje die net geboren was direct weer moest loslaten. Hoe kun je dit accepteren? Naar wie kun je je woede uiten als er niemand is om de schuld te geven? Hoe zorg je ervoor dat je niet continu afdwaalt naar de ‘wat als?’ verhalen in je hoofd?

De discussie met de realiteit win je nooit. Het is gebeurd. De dood is blijvend. Er is geen ruimte voor hoop. Het enige waar je wel invloed op hebt, is het verhaal. Het verhaal óver de gebeurtenis. In deze aflevering deelt Kirsten haarversie van het verhaal op de weg naar acceptatie van het on-accepteerbare.

Vriendschappen zijn voor altijd… toch? Of zijn we gewoonbang om los te laten?

In deze aflevering deelt Kirsten iets persoonlijks: ze heeftweinig vrienden. Niet omdat ze niet sociaal is maar omdat ze ervoor kiest om alleen ruimte te geven aan échte verbindingen. Soms moet je inzien dat een ‘vriend’ je eerder naar beneden trekt dan optilt. De subtiele steken onder water en het gebrek aan enthousiasme over jouw succes onthullen in werkelijkheid een groter patroon.

Maar hoe herken je het? En waarom trekken we deze mensen überhaupt aan? We doorbreken het taboe rondom vriendschap verbreken en bespreken hoe je leert luisteren naar je intuïtie. Want eerlijk: als een vriendschap je slecht over jezelf laat voelen, is het dan nog een vriendschap?

Wat heb jij vandaag gedaan om uit je comfortzone te komen? Vaak zeggen we verandering te willen in ons leven maar ondertussen blijven we dag in dag uit op dezelfde manier denken en handelen. Het hoeven niet altijd grote veranderingen te zijn, juist die kleine aanpassingen in je ‘dagelijkse gedrag’ zorgen voor een grote shift.

In deze aflevering delen we hoe wij zelf uit onzecomfortzone komen en hoe angst hier onlosmakelijk mee is verbonden. Kirsten deelt hoe faalangst en perfectionisme haar vasthouden in oude patronen- én hoe je hier doorheen breekt. Paul vertelt hoe hij zichzelf uitdaagt om te groeien,ondanks de weerstand die daarbij komt kijken.

Hoe vaak stel jij verandering uit omdat het ‘nog niet hetjuiste moment’ is? Dit is je wake-up call!

Soms loopt alles even compleet in de soep. Deze afleveringbegint al goed: de microfoon viel TWEE keer uit en Kirsten’s irritatiepeil ging door het dak. Hoe blijf je dan nog enthousiast in de derde take? Nou, niet dus. In plaats daarvan gaan we all-in en bespreken we haar slachtofferrol live in de podcast. Want ja, dat patroon kennen we inmiddels wel. Maar herkennen is één ding… eruit komen een tweede.

En Paul? Die was juist heel de week chagrijnig en moest ereven doorheen. Maar als je partner in een dip zit, wat doe je dan? Laat je diegene even met rust of geef je een liefdevolle schop onder de kont? Niet altijd even makkelijk te bepalen, zeker niet als je te maken hebt met een vermijdend type zoals Kirsten.

Alsof dat nog niet genoeg was, gingen we óók nog letterlijkmet de billen bloot in de sauna. En daar werd Kirsten overvallen door een emotie die ze allang niet meer zo intens had gevoeld: jaloezie. Waar komt dat ineens vandaan? Wat zegt het? En hoe kun je er juist door gemotiveerd raken?

Je hoort het allemaal in deze aflevering.