
Sign up to save your podcasts
Or


Στο νέο επεισόδιο Κάτι να Καίει, η Ελίνα και η Γεωργία ανοίγουν βιβλία, ανοίγουν τις καρδιές τους και ανοίγουν μία μεγάλη συζήτηση για το emotional labor, δηλαδή τη συναισθηματική εργασία που επιβαρύνει κυρίως τις γυναίκες στις ερωτικές σχέσεις.
Αφού επιχειρούν να δώσουν έναν σαφή ορισμό του όρου και να τον διαχωρίσουν από το mental labor, μέσα από προσωπικά βιώματα, αλλά και ανατρέχοντας σε σύγχρονη αρθρογραφία, εξετάζουν πώς η συναισθηματική εργασία κατανέμεται άνισα στις σχέσεις και πώς αυτή η ανισότητα δεν είναι τυχαία, αλλά βαθιά ριζωμένη σε κοινωνικές και έμφυλες προσδοκίες. Σε αυτό το πλαίσιο, αναπαράγονται στερεότυπα που θέλουν τις γυναίκες «εκ φύσεως» πιο φροντιστικές, συναισθηματικά διαθέσιμες και υπεύθυνες για τη διατήρηση της σύνδεσης, ενώ οι άντρες παρουσιάζονται ως πιο αποστασιοποιημένοι, ορθολογικοί και προσανατολισμένοι στην εργασία εκτός της σχέσης.
Η κουβέντα φωτίζει το πώς αυτές οι προσδοκίες μεταφράζονται στην πράξη, καθώς οι γυναίκες αναλαμβάνουν συχνά τον ρόλο της συναισθηματικής ρυθμίστριας της σχέσης, φροντίζοντας για την επικοινωνία, τη διαχείριση των συγκρούσεων και τη συναισθηματική ευημερία και των δύο πλευρών, συχνά χωρίς αναγνώριση ή ανταπόδοση. Έτσι, βρίσκονται να κινούνται ανάμεσα σε ρόλους μητέρας, δασκάλας ή μάνατζερ, επενδύοντας χρόνο, ενέργεια και φροντίδα με κόστος που αγγίζει τόσο την προσωπική και επαγγελματική τους ζωή όσο και την ψυχική τους υγεία.
Ελάτε για την εμπεριστατωμένη πληροφορία, μείνετε για τη Ρόζα την Μπουλντόζα και τη Βέρα την Μπετονιέρα - Don’t ask, press play, σας περιμένουμε στα σχόλια!
References:
By Ελίνα Δημητριάδη, Γεωργία ΦέκουΣτο νέο επεισόδιο Κάτι να Καίει, η Ελίνα και η Γεωργία ανοίγουν βιβλία, ανοίγουν τις καρδιές τους και ανοίγουν μία μεγάλη συζήτηση για το emotional labor, δηλαδή τη συναισθηματική εργασία που επιβαρύνει κυρίως τις γυναίκες στις ερωτικές σχέσεις.
Αφού επιχειρούν να δώσουν έναν σαφή ορισμό του όρου και να τον διαχωρίσουν από το mental labor, μέσα από προσωπικά βιώματα, αλλά και ανατρέχοντας σε σύγχρονη αρθρογραφία, εξετάζουν πώς η συναισθηματική εργασία κατανέμεται άνισα στις σχέσεις και πώς αυτή η ανισότητα δεν είναι τυχαία, αλλά βαθιά ριζωμένη σε κοινωνικές και έμφυλες προσδοκίες. Σε αυτό το πλαίσιο, αναπαράγονται στερεότυπα που θέλουν τις γυναίκες «εκ φύσεως» πιο φροντιστικές, συναισθηματικά διαθέσιμες και υπεύθυνες για τη διατήρηση της σύνδεσης, ενώ οι άντρες παρουσιάζονται ως πιο αποστασιοποιημένοι, ορθολογικοί και προσανατολισμένοι στην εργασία εκτός της σχέσης.
Η κουβέντα φωτίζει το πώς αυτές οι προσδοκίες μεταφράζονται στην πράξη, καθώς οι γυναίκες αναλαμβάνουν συχνά τον ρόλο της συναισθηματικής ρυθμίστριας της σχέσης, φροντίζοντας για την επικοινωνία, τη διαχείριση των συγκρούσεων και τη συναισθηματική ευημερία και των δύο πλευρών, συχνά χωρίς αναγνώριση ή ανταπόδοση. Έτσι, βρίσκονται να κινούνται ανάμεσα σε ρόλους μητέρας, δασκάλας ή μάνατζερ, επενδύοντας χρόνο, ενέργεια και φροντίδα με κόστος που αγγίζει τόσο την προσωπική και επαγγελματική τους ζωή όσο και την ψυχική τους υγεία.
Ελάτε για την εμπεριστατωμένη πληροφορία, μείνετε για τη Ρόζα την Μπουλντόζα και τη Βέρα την Μπετονιέρα - Don’t ask, press play, σας περιμένουμε στα σχόλια!
References: