Είμαστε στη θάλασσα κι ο ήλιος έχει αρχίσει να παίρνει γοργά την κατηφόρα, χρωματίζοντας τα πάντα γύρω του με ένα υπέροχο πορτοκαλί χρώμα που κανένας ζωγράφος δε θα μπορέσει να αναπαράγει ποτέ με τόση ακρίβεια.

“Κοίταξε εκείνο το σύννεφο, έχει τόσο περίεργο σχήμα”, μου λέει.

“Ναι αλλά το ηλιοβασίλεμα είναι πιο όμορφο,” του απαντάω, αρνούμενη να κοιτάξω αλλού έστω και για ένα δευτερόλεπτο, μαγεμένη από τον ορίζοντα.

“Είναι ένα ακόμα ηλιοβασίλεμα. Αύριο θα έχει κι άλλο.”

“Κανένα όμως δε θα είναι όπως αυτό,” κι η κουβέντα αργοσβήνει με τα βλέμματα μας στραμμένα σε αντίθετες μεριές.