Wiele z tego, jak żyjemy i jak reagujemy na innych, wypływa z miejsca, które jest najdelikatniejsze — z naszego serca. To tam nosimy zranienia, odrzucenie, fałszywe przekonania o sobie i historie, które ukształtowały nasze postrzeganie świata. Czasem właśnie te niewidoczne rany sprawiają, że patrzymy na siebie surowiej, niż patrzy na nas Bóg, a na innych przez filtr bólu, lęku lub nieufności.

W tym odcinku pochylamy się nad głęboką prawdą: Bóg nie zostawia nas z sercem z kamienia. On daje nam serce mięsiste, wrażliwe, zdolne kochać i przyjmować miłość. Serce, które potrafi być miękkie — ale nie bezbronne.