…ธรรมดาผู้ฉลาดนั้นย่อมทำตัวให้เป็นคนกตัญญูกตเวทีต่อบุคคลทั่วไปโดยเฉพาะต่อผู้มีพระคุณ ทำตัวเป็นกัลยาณมิตรกับทุกๆ คน ไม่ก่อเวรก่อศัตรูกับใครๆ และช่วยเหลือผู้อื่นตามสมควรด้วยน้ำใจอันประเสริฐ ผู้ฉลาดเช่นนั้นนอกจากจะได้รับคำชมว่าเป็นคนดีแล้ว ยังเป็นที่นิยมยกย่องของบุคคลทั่วๆ ไปด้วย คนดีเช่นนั้นย่อมไม่มีภัยอันตราย ณ ที่ไหนๆ ….

จากบทเทศนา สัปปุริสลักขณกถา ๑๘ มกราคม ๒๕๓๑

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu 🦀