2 Kor 7:2-16

Het is wel super mooi om een verschil te zien in de brieven en in wat er gebeurd is in de kerk in Korinthe. Een tijdje geleden heb ik gesproken over kliekjesvorming en het belang dat dit niet zo was. De Korintiërs gingen achter personen staan in plaats van zich te beroemen op God. Paulus heeft in zijn brieven veel corrigerende woorden gesproken en uiteindelijk komt Titus weer terug uit Korinthe en die brengt goed nieuws. Ik kan me indenken wat dit te weeg gebracht moet hebben bij Paulus.

Als je terugkijkt op je leven, dan zal je vast wel een aantal momenten kunnen herinneren waarvan je denkt: “Dat had ik graag wat anders gedaan.” In je leven zijn er veel dingen waarvan je weet dat je ze best wel goed hebt gedaan, waarin je misschien wel Gods hand ziet. Maar er zijn ook dingen die wat minder zijn. Beloftes die je hebt gemaakt en niet bent nagekomen, slechte gewoontes die je hebt en waar je maar niet van af komt, zonden die je begaat, mensen die je zou willen spreken of in contact mee zou willen blijven, of mogelijkheden waar je niet op ingegaan bent. Hoe hoger je jouw doelen stelt en hoe gevoeliger je geweten is, des te meer spijt je kan hebben van hetgeen je niet goed gedaan hebt. Soms kan dat best pijn doen of heb je ontzettend verdriet over wat er niet goed is gegaan. Maar soms kan het verdriet ook onterecht zijn, omdat God iets op een bepaalde manier leidt.

Als je kijkt naar dit stuk, dan valt het op dat Paulus behoorlijk positief is over de kerk. Paulus was blij dat Titus weer terug bij hem kwam, maar hij was nog veel blijer over het verslag wat Titus bracht over de kerk in Korinthe. Dat staat in behoorlijk schril contrast met de kliekjes die Paulus in 1 Korintiërs had benoemd, maar er zat al wel een stijgende lijn in. Peter vertelde onlangs al dat er een brief aan de Korintiërs verloren is gegaan en hoe die brief er dan ongeveer uitgezien zou moeten hebben. Daarop is een reactie gekomen en dat stemde Paulus al tot blijdschap. In het stuk wat Peter toen behandelde, 2 Kor 2:5-8, zei Paulus al dat ze de persoon die ze eerder moesten verbannen, weer met genade en liefde moesten benaderen. Schijnbaar was er een opgaande lijn in wat er gebeurde in Korinthe. Het werk wat Paulus daar gedaan heeft, begon zijn vruchten af te werpen.

Wij zitten in de prekenserie steeds mooier en spreken ook uit over de kerk: “Evangelische Kerk Utrecht, een geweldige kerk!” En toch zijn we bezig met de serie steeds mooier. Dat komt omdat we als kerk in beweging zijn. De vorige keer sprak ik over “Alles wordt nieuw” en dat sloot mooi aan met het feit dat we toen de laatste zondag in ons oude gebouw hadden. Toen heb ik ook de geschiedenis van de kerk verhaald, die geschiedenis is best rijk en mooi, maar we kwamen uit op een punt waarin we als kerk het gevoel kregen dat we stil stonden en steeds meer naar binnen gericht waren. Als kerk zaten we in een ongezonde situatie, er waren wel meer mensen maar de kerk was niet gezond. We zijn met elkaar aan de slag gegaan en zijn een verander proces in gegaan.

Vanuit die situatie zijn we als oudstenteam, onder Gods leiding, begonnen met het veranderen van de kerk. We kregen in die periode ook woorden over ons als kerk waarin we met elkaar tot de conclusie kwamen dat God ons ziet als een Missionaire Resource kerk. Veel werk aan de winkel.

Paulus had in Korinthe een situatie meegemaakt die ervoor had gezorgd dat de kerk zich afkeerde tegen Paulus. Dit heeft ervoor gezorgd dat Paulus een brief stuurde naar de kerk in Korinthe om duidelijk aan te wijzen waar het niet goed zat in de kerk en om hun liefde voor Paulus weer nieuw leven in te blazen. Die brief gaat richting Korinthe en vervolgens schrijft Paulus in vers 8 dat hij er wel aanvankelijk wel berouw van heeft gehad. In de Korinthe brief wordt wel duidelijk dat er redelijk wat spanning heeft gezeten in Paulus en het team wat hij had. In hoofdstuk 2:4 schrijft Paulus da