Ben gerçekten kendi hayatımın öznesi miyim, yoksa başkalarının o küçücük mimiksel onayları benim yönümü belirleyen görünmez işaretlere mi dönüşüyor? Ve eğer öyleyse, bu sessiz beklentilerin benim üzerimde kurduğu iktidarı ne kadar fark ediyorum?