ჯიმი და ნიკო განაგრძობენ მმართველი პარტიის მოქმედ და შერისხულ ლიდერებზე დაკვირვებას და უნებლიედ ახსენდებათ პოეტის ნათქვამი: არასდროს ბედი არ ყოფილა ისე ცბიერი, როს ეშაფოტზე ადიოდა რობესპიერი.
ჯიმი და ნიკო ფიქრობენ, რომ აივნიანი ქალაქის მცხოვრებლების თავებს მხოლოდ წვიმა უნდა ასველებდეთ, ქართველთა წმინდა დედოფლის ისტორიას კი უცხოელი დიპლომატი არ უნდა ჩხრეკდეს.
80-იან წლებში რას წარმოიდგენდნენ ჯიმი და ნიკო, რომ რუსი პროპაგანდისტების აუგად ხსენება კვლავ დასჯადი გახდებოდა, ხოლო ქართველთა ნაწილი კვლავ რუსის ჯარს მიაშურებდა
ჯიმი და ნიკო ახალი ენერგიით განიკითხავენ გეორგიევსკის ტრაქტატს, ქაოსს რუსთაველზე, აფხაზეთში ბენზინის ექსპორტსა და ყოფილი პრემიერის ციხიდან მოწერილ წერილებს.