De voorgaande keren dat ik heb gesproken, sprak ik over genade. Dat heeft te maken met het feit dat we in deze super mooie locatie zitten. Deze locatie heeft ons als kerk midden in de wijk gezet. Het helpt ons om nog meer naar buiten gericht te worden, maar heeft ook een lage drempel voor mensen om binnen te komen. Door de weeks komen hier al mensen uit de wijk en als op zondag de deur open gaat, komen ze ook gewoon binnen. Alvast een mooie uitdaging voor jezelf om naar buiten gericht te zijn als je hier op zondag bent. Zie je mensen langs lopen, nodig ze uit voor de koffie. Je bent niet meteen verplicht ze te bekeren, maar mensen mogen in de kerk ervaren wie Jezus is. Op het moment dat mensen God ontmoeten, dan zullen ze gaan veranderen.

Genade leert ons dat we aangenomen zijn door het werk van Jezus. Jezus is naar de aarde gekomen, is voor onze zonden aan het kruis gegaan en is opgestaan uit de dood. Als je dat offer van Jezus aanneemt, dan ben je gered. Dat hoor je bij het volk van God. Het evangelie gaat dus om Jezus alleen. Niet om “Jezus en nog iets”. Daar zijn we de vorige keren mee bezig geweest aan de hand van Galaten en daar gaan we nu ook weer mee verder. We waren daarbij gebleven bij Galaten 2 en dat zoeken we nu weer op.

Galaten 2:1-10 (Basic Bijbel): 1 Pas 14 jaar later ging ik weer naar Jeruzalem, samen met Barnabas en Titus. 2 Dat deed ik omdat God mij dat had gezegd. En ik legde uit aan de gemeente in Jeruzalem op welke manier ik het goede nieuws aan de niet-Joodse mensen vertelde. Ik legde dat nog een keer apart uit aan de leiders van de gemeente in Jeruzalem. Want ik wilde zeker weten dat ik het goed deed. 3 En ze vonden het goed zo. Titus hoefde van de leiders zelfs niet besneden te worden, ook al is hij een Griek. 4 Dit kwam ter sprake, omdat er ook bedriegers in de gemeente waren gekomen. Zij wilden zien hoe het zat met de vrijheid die wij in Christus hebben. Ze probeerden de mensen te leren dat ze zich aan de wet van Mozes moesten houden. Ze wilden de gelovigen weer tot slaven van de wet maken. 5 Maar we hebben hun geen kans gegeven. Want de waarheid van het goede nieuws moet duidelijk blijven. 6 Maar de leiders van de gemeente (het maakt mij niets uit wat ze daarvóór waren, want voor God zijn alle mensen gelijk) hebben mij geen andere taak gegeven. 7 Nee, juist niet. Want ze begrepen dat ik die taak van God had gekregen. Voor hen was het duidelijk dat God wilde dat ik het goede nieuws aan de niet-Joodse volken zou brengen. Net zoals Petrus duidelijk de taak had om het goede nieuws aan de Joden te brengen. 8 God had aan Petrus de kracht gegeven om zijn boodschapper te zijn voor het Joodse volk. Diezelfde kracht had God aan mij gegeven om zijn boodschapper te zijn voor de andere volken. 9 Dat zagen ze ook. Daarom zeiden Jakobus, Petrus en Johannes (de belangrijkste leiders van de gemeente van Jeruzalem) tegen mij dat ze het helemaal met me eens waren. Ze drukten mij en Barnabas de hand. En we spraken af, dat wíj naar de niet-Joodse volken zouden gaan, en zíj naar de Joden. 10 Alleen wilden ze graag dat we ook ons best zouden blijven doen om de arme gelovigen in Jeruzalem te helpen. Dat heb ik dan ook altijd gedaan.

Zullen we bidden?

Graaf even goed in je geheugen van de afgelopen ruim 40 jaar.

Kijken we naar de belangrijke events in de Christelijke geschiedenis. Welke zijn dat?

Wat we zojuist gelezen hebben, wordt weergegeven in het plaatje op de dia. Of het er daadwerkelijk zo heeft uitgezien weet ik niet. Maar het geeft in ieder geval een beeld hoe het eruit zou kunnen hebben gezien. Voor mensen zoals ik die beeldend zijn ingesteld helpt dat wellicht.

Dit is een van de meest belangrijke momenten in de geschiedenis. Eenheid tussen de eerste Apostelen is bereikt en het evangelie is gevrijwaard van zijn eerste bedreigingen. Met elkaar kunnen we wel gaan concluderen dat