Yapman gerekenler, olman gerekenler, yetişmen gerekenler. Liste bitmez — bitmesi de gerekmiyor zaten, çünkü listeyi sen yazıyorsun.

Gerekliliklerin tuhaf bir özelliği var: zamanla kimin koyduğunu unutursun. Başta dışarıdan gelir — iş, aile, toplum. Sonra içselleşir. Artık kimse zorlamıyor, ama durmak da mümkün değil.

Sorun sorumluluk sahibi olmak değil. Sorun, her “istiyorum”un bir “gerekiyor”a dönüştüğü an. O noktada motivasyon kaybolur, yorgunluk kalır.

Ara sıra durup sormak yeterli: Bunu neden yapıyorum? Cevap her zaman işe yaramaz, ama soruyu sormak bile bir şeyleri gevşetir.​​​​​​​​​​​​​​​​