In de Bijbel lezen we, naast de opstanding van Jezus, op meerdere plaatsen dat doden worden opgewekt. Het verschil is dat zij terugkeerden in hun sterfelijke leven, terwijl Jezus werd opgewekt in onvergankelijkheid, met de dood definitief achter zich.

Deze opwekkingen zijn telkens een uitbeelding van de opstanding van Christus. Dat geldt ook voor de geschiedenis van de jongeling van Naïn. Een mooie geschiedenis om eens bij stil te staan op deze eerste Paasdag.

In Kolossenzen 1 roept Paulus zijn lezers op om “de Heer waardig te wandelen”, in Efeze 4 om “te wandelen waardig van de roeping waarmee jullie geroepen werden” en in Filippenzen “waardig het evangelie van Christus”.

Wat bedoelt hij hiermee? “Waardig” betekent: in overeenstemming met de waarde van iets. Dat kunnen we heel letterlijk nemen in de genoemde passages. Het is geen morele oproep van Paulus om gedrag te laten zien dat voor de buitenwereld fatsoenlijk is, maar spreekt van een wandel waarin gedemonstreerd wordt wat Zijn waarde is. Dat begint bij de binnenkant: besef van Zijn wil, wijsheid en geestelijk inzicht.

Als we ons focussen op het leven en de situatie in de wereld, kan het leven gecompliceerd en ingewikkeld lijken. Maar als we de Ene God leren kennen, wordt het verrassend simpel en dat is ook wat de Schrift ons voorhoudt.

Jezus zei tegen Zijn discipelen dat als ze dat ene zouden zoeken, ze al het andere bovendien zouden ontvangen. En Hij zei ook tegen Martha dat slechts één ding nodig is. Paulus was als een atleet in de renbaan gericht op één ding en zag af van al het andere. De rijke jongeling ontbrak het aan één ding, enz.

Zo eenvoudig is het dus. In deze studie gaan we vijf Schriftplaatsen langs waar letterlijk wordt gesproken over “één ding”. Er is een samenhang in deze teksten; het brengt alles terug tot de kern.

In de brieven van Paulus vinden we verschillende keren dat de gelovige beloond zal worden. Als we voor Hem zullen verschijnen, zullen we een erekrans ontvangen, een prijs, bekroond worden, enz. Maar waarvoor krijgen we dat? Dat kan niet voor onze eigen werken zijn, want wij worden opgeroepen om te leven uit genade en te vertrouwen op Zijn volbrachte werk.

In 1 Korinthe 9 spreekt Paulus over zijn eigen loopbaan als apostel. Als een topsporter was hij gefocust op één ding: anderen winnen voor het evangelie. Daarbij zag hij af van alles wat dat in de weg stond. Als een atleet dat al doet voor het ontvangen van een vergankelijke erekrans, hoeveel te meer niet wij, op wie een onvergankelijke erekrans wacht in de dag van Christus.

In de Bergrede roept Jezus op om niet bezorgd te zijn. We hoeven ons geen zorgen te maken over wat we zullen eten of waarmee we ons zullen kleden. God zorgt voor de vogels en geeft aan ze wat zij nodig hebben; zo bekleedt Hij ook de bloemen met pracht. Gaan wij, Zijn kinderen, deze schepselen niet ver te boven?

Hoewel deze woorden in de evangeliën primair tot Israël zijn gericht, zijn zij volledig in overeenstemming met wat Paulus naar voren brengt in zijn brief aan de Filippenzen.

In Filippenzen 4 roept Paulus op ons altijd te verheugen en hij herhaalt dat zelfs. Dat wij een Heer hebben, is reden om ons altijd in Hem te verblijden. Hij is ook de reden dat we in niets bezorgd hoeven te zijn, Hij zorgt immers voor ons. Het besef van wie God is en dat alles verloopt volgens Zijn plan geeft vrede en rust onder alle omstandigheden.

In 1 Timotheüs 2 roept Paulus op om te bidden en danken voor alle mensen en in het bijzonder voor koningen en hooggeplaatsten. Met als reden: opdat wij een stil en rustig leven leiden mogen. Meestal wordt dit uitgelegd, dat wij zouden bidden dat we door de overheden met rust zouden worden gelaten, maar dat is niet wat Paulus zegt. Paulus spreekt van onze houding als gelovigen in deze wereld. Wie weet dat alle overheden onder God gesteld zijn, kan ondanks alle rumoer in de wereld, leven in rust en vrede.

Twee weken geleden hebben we stilgestaan bij de wijze waarop het Hebreeuwse woord olam en de Griekse woorden aion en aionios in de gangbare vertalingen worden weergegeven. Daarbij zagen we dat deze woorden vaak worden vertaald met termen die een andere betekenis hebben, zoals wereld, terwijl het Grieks daar een afzonderlijk woord voor kent: kosmos.

Daarnaast wordt aiōn regelmatig weergegeven met begrippen als eeuw, tijd en zelfs het min of meer tegengestelde eeuwigheid. Juist daar ligt een vertaalfout met verstrekkende gevolgen. Aiōn zou consequent vertaald moeten worden met aeon: een tijdperk. Door deze weergave hebben de vertalers een aeonisch oordeel, dat naar zijn aard tijdelijk is, in de vertalingen veranderd in een oordeel zonder einde.

In deze studie bouwen wij hierop voort en nemen we stap voor stap het schema met de verschillende aeonen door. We zien welke aeonen er zijn en waar de Schrift erover spreekt. Ook behandelen we een aantal veelgestelde vragen. Wat betekent bijvoorbeeld de uitdrukking “de eeuwige God”? Impliceert dat dan niet dat God geen begin en geen einde heeft? En hoe moeten wij “eeuwig leven” verstaan: is dat leven eindeloos, of houdt het op? En wat te denken van de zonde tegen de heilige Geest, waarvoor volgens de bijbelvertalingen “geen vergeving is tot in eeuwigheid”?

In Genesis 22 vinden we de bekende geschiedenis, waarin Abraham van God de opdracht krijgt om zijn zoon Izak te offeren. Abraham was lange tijd kinderloos geweest, maar had van God de belofte ontvangen dat hij een zoon zou krijgen en in Izak zouden Gods beloften vervuld worden.

In Hebreeën 11 wordt deze gebeurtenis als voorbeeld gebruikt om Abrahams geloof aan te tonen. In Genesis 22 vinden we slechts vermeld dat Abraham tot zijn knechten zegt dat hij en Izak zullen terugkeren. In Hebreeën 11 wordt vermeld wat Abraham daarbij dacht. Als God in Izak zijn beloften vervult en Abraham hem moest doden, dan zou God Izak blijkbaar weer opwekken uit de dood.

Maar natuurlijk zit er in deze geschiedenis ook een diepere zin verborgen. Het is een uitbeelding van het zaad van Abraham, Christus en allen die van Christus zijn: de ecclesia, die Zijn lichaam is!

-------------------------

In deze studie maak ik een opmerking over Romeinen 8:37, waar staat dat wij meer dan overwinnaars zijn. Wat ik daarover zeg, heb ik rechtgezet in deze blog.

In de Bijbelvertalingen worden het Griekse woord “aion” en het gelijkwaardige Hebreeuwse woord “olam” op veel verschillende manieren vertaald. Soms met “eeuw”, in de zin van “een tijdperk”, maar ook met “eeuwigheid”, wat als betekenis “eindeloos” heeft. Dat zijn tegengestelde begrippen, want heeft het nu wel of geen einde? Daarnaast zijn er nog andere vertaalwoorden gebruikt, zoals “wereld”. Zeer inconsequent dus.

Juist bij de vertaling van dit begrip, staat veel op het spel. Want de Schrift spreekt bijvoorbeeld van “eeuwig oordeel” en “eeuwig verderf”. Is dat eindeloos, of voor een bepaalde tijd?

God is de Redder van alle mensen en heeft elk schepsel op het oog. Het niet goed verstaan van het wat “aeonen” zijn, ontneemt het zicht op het evangelie. In deze studie gaan we bezien wat Bijbel leert over Gods plan van aeonen.