In de Bergrede roept Jezus op om niet bezorgd te zijn. We hoeven ons geen zorgen te maken over wat we zullen eten of waarmee we ons zullen kleden. God zorgt voor de vogels en geeft aan ze wat zij nodig hebben; zo bekleedt Hij ook de bloemen met pracht. Gaan wij, Zijn kinderen, deze schepselen niet ver te boven?

Hoewel deze woorden in de evangeliën primair tot Israël zijn gericht, zijn zij volledig in overeenstemming met wat Paulus naar voren brengt in zijn brief aan de Filippenzen.

In Filippenzen 4 roept Paulus op ons altijd te verheugen en hij herhaalt dat zelfs. Dat wij een Heer hebben, is reden om ons altijd in Hem te verblijden. Hij is ook de reden dat we in niets bezorgd hoeven te zijn, Hij zorgt immers voor ons. Het besef van wie God is en dat alles verloopt volgens Zijn plan geeft vrede en rust onder alle omstandigheden.

In 1 Timotheüs 2 roept Paulus op om te bidden en danken voor alle mensen en in het bijzonder voor koningen en hooggeplaatsten. Met als reden: opdat wij een stil en rustig leven leiden mogen. Meestal wordt dit uitgelegd, dat wij zouden bidden dat we door de overheden met rust zouden worden gelaten, maar dat is niet wat Paulus zegt. Paulus spreekt van onze houding als gelovigen in deze wereld. Wie weet dat alle overheden onder God gesteld zijn, kan ondanks alle rumoer in de wereld, leven in rust en vrede.

Twee weken geleden hebben we stilgestaan bij de wijze waarop het Hebreeuwse woord olam en de Griekse woorden aion en aionios in de gangbare vertalingen worden weergegeven. Daarbij zagen we dat deze woorden vaak worden vertaald met termen die een andere betekenis hebben, zoals wereld, terwijl het Grieks daar een afzonderlijk woord voor kent: kosmos.

Daarnaast wordt aiōn regelmatig weergegeven met begrippen als eeuw, tijd en zelfs het min of meer tegengestelde eeuwigheid. Juist daar ligt een vertaalfout met verstrekkende gevolgen. Aiōn zou consequent vertaald moeten worden met aeon: een tijdperk. Door deze weergave hebben de vertalers een aeonisch oordeel, dat naar zijn aard tijdelijk is, in de vertalingen veranderd in een oordeel zonder einde.

In deze studie bouwen wij hierop voort en nemen we stap voor stap het schema met de verschillende aeonen door. We zien welke aeonen er zijn en waar de Schrift erover spreekt. Ook behandelen we een aantal veelgestelde vragen. Wat betekent bijvoorbeeld de uitdrukking “de eeuwige God”? Impliceert dat dan niet dat God geen begin en geen einde heeft? En hoe moeten wij “eeuwig leven” verstaan: is dat leven eindeloos, of houdt het op? En wat te denken van de zonde tegen de heilige Geest, waarvoor volgens de bijbelvertalingen “geen vergeving is tot in eeuwigheid”?

In Genesis 22 vinden we de bekende geschiedenis, waarin Abraham van God de opdracht krijgt om zijn zoon Izak te offeren. Abraham was lange tijd kinderloos geweest, maar had van God de belofte ontvangen dat hij een zoon zou krijgen en in Izak zouden Gods beloften vervuld worden.

In Hebreeën 11 wordt deze gebeurtenis als voorbeeld gebruikt om Abrahams geloof aan te tonen. In Genesis 22 vinden we slechts vermeld dat Abraham tot zijn knechten zegt dat hij en Izak zullen terugkeren. In Hebreeën 11 wordt vermeld wat Abraham daarbij dacht. Als God in Izak zijn beloften vervult en Abraham hem moest doden, dan zou God Izak blijkbaar weer opwekken uit de dood.

Maar natuurlijk zit er in deze geschiedenis ook een diepere zin verborgen. Het is een uitbeelding van het zaad van Abraham, Christus en allen die van Christus zijn: de ecclesia, die Zijn lichaam is!

-------------------------

In deze studie maak ik een opmerking over Romeinen 8:37, waar staat dat wij meer dan overwinnaars zijn. Wat ik daarover zeg, heb ik rechtgezet in deze blog.

In de Bijbelvertalingen worden het Griekse woord “aion” en het gelijkwaardige Hebreeuwse woord “olam” op veel verschillende manieren vertaald. Soms met “eeuw”, in de zin van “een tijdperk”, maar ook met “eeuwigheid”, wat als betekenis “eindeloos” heeft. Dat zijn tegengestelde begrippen, want heeft het nu wel of geen einde? Daarnaast zijn er nog andere vertaalwoorden gebruikt, zoals “wereld”. Zeer inconsequent dus.

Juist bij de vertaling van dit begrip, staat veel op het spel. Want de Schrift spreekt bijvoorbeeld van “eeuwig oordeel” en “eeuwig verderf”. Is dat eindeloos, of voor een bepaalde tijd?

God is de Redder van alle mensen en heeft elk schepsel op het oog. Het niet goed verstaan van het wat “aeonen” zijn, ontneemt het zicht op het evangelie. In deze studie gaan we bezien wat Bijbel leert over Gods plan van aeonen.

De geschiedenissen van Simson behoren tot de meest bekende in de Bijbel. Zijn bovennatuurlijke kracht, het verscheuren van de leeuw, het verraad van Delilah en zijn wraak op de Filistijnen vormen samen een indrukwekkend en meeslepend verhaal.

Toch omvat het verslag van zijn leven slechts vier hoofdstukken, waarvan één volledig aan zijn geboorte is gewijd. Een boodschapper van God bezoekt zijn ouders en kondigt zijn komst aan.

De geschiedenis van Simson is niet slechts een spannend verhaal, maar ook een vooruitwijzing naar de ware Verlosser, de Sterke Man, die zou komen om Zijn volk te verlossen. Simson is een voorafschaduwing van Jezus Christus, en als we willen begrijpen op welke manier, moeten we het hoofdstuk over zijn geboorte goed lezen.

Aan eikenbomen en eikels worden door mensen die zich “spiritueel” noemen, magische eigenschappen toegekend. Ook bij oude volken en culturen zijn er verhalen bekend over het vereren van “de heilige eik” en rituelen rondom eikenbomen. Waar komt dat vandaan?

In de Bijbel speelt de eik een belangrijke rol, al vanaf het begin. De aartsvaders vestigden zich bij eiken, bouwden er altaren en begroeven er hun doden. De eik en zijn vrucht, de eikel, zijn een symbool van Gods beloften, van vruchtbaarheid en nieuw leven. In deze studie willen we de eik laten spreken van Gods trouw en de vervulling van Zijn woord.

Paulus schreef twee brieven aan zijn naaste medewerker Timotheüs. Omdat hij verwachtte spoedig te sterven, kunnen we deze documenten beschouwen als zijn testament of geestelijke nalatenschap.

De toon van deze brieven is ernstig en soms ronduit somber, vooral waar het de toekomst van het christendom betreft. Paulus voorziet dat het christendom al spoedig zal ontsporen: ongezonde leer en mythen zullen gemeengoed worden onder hen die zich gelovigen noemen, maar in de praktijk slechts een schijn van godsvrucht vertonen.

Tegen juist deze achtergrond schittert het evangelie en verklaart Paulus wat zijn missie is. Hij wijst Timotheüs op het belang van de Schriften en van de gezonde leer, die zou onderwezen worden!

Psalm 118 wordt meestal toegeschreven aan David, maar laat een ik-figuur zien die groter is dan de schrijver zelf. Het is een Messiaanse Psalm en de woorden die we erin vinden, zijn woorden van de Zoon van David, Jezus Christus. Zijn gebed om verlossing, Zijn dood en opstanding en Zijn verhoging aan Gods rechterhand, vinden we allemaal terug in deze Psalm.

Maar ook vinden we het ongeloof van Israël en haar leidslieden beschreven. Zij zouden de steen verwerpen, maar deze steen zou de Hoeksteen worden van een heel nieuw bouwwerk, een geestelijk gebouw: de ecclesia (>gemeente). We vinden dan ook vele aanhalingen van deze Psalm in het Nieuwe Testament.