Yıllar geçmiyor ki geçmişe özlemimiz bir kat daha artmasın.  Çocukluk günlerimiz, baba ocağımız, ana kucağımız, memleketimiz, köyümüz aklımıza geldikçe derin bir ah çekiyoruz sessizce. Gidenleri ve geri dönmeyenleri hasretle anıyoruz.  Yaşım ilerledikçe ben de daha bir özler oldum çocukluğumu, hatıralarımı.

İşte orada tam karşınızdaki ağaçlar içindeki iki katlı ahşap ev bizim, yani daha doğrusu yazları, sömestir tatillerini geçirdiğimiz sobası tüten, içi sımsıcak sevgi ile dolu anneannem ve dedemin evi. Aklıma geldikçe hep içim ısınır, kalbim huzurla dolar.  Çocukluğumun o en masum günleri bu ahşap evin içinde geçti. Her şey o zaman güzel miydi, güzel olan şu an  yanımızda olmayan sevdiklerimiz miydi bilinmez. Sabahları anneannemin tıkır tıkır ayak sesleri ve taze çay kokusu ile uyanırdık. Biz uyandığımızda sofra çoktan hazır olurdu. Kahvaltı sofrasında  herkes tam tekmil hazır olurdu. Dedem, anneannem, babam, annem, ablam, kardeşim... Canımız istemez de biraz az yesek anneannem, “Hiç yemediniz, ama olmaz ki yiyiverin kızım” derdi şefkatle...

Okumak için: https://fikirperverdergi.com/

İnstagram: @fikirperverdergi

Fikirperest Dergi - YouTube

Yeni sayımızda görüşmek dileğiyle...