Hayata yerleşmek, her şeyi çözmekten çok kendinle kavganın azalmasıdır; “böyle olmalıyım” baskısından “şu an buyum” kabulüne geçebilmektir. Belirsizlik hiçbir zaman tamamen bitmez ama onunla daha az panikleyerek yaşamayı öğrenirsin; katı kurallar yerine sana iyi gelen küçük ve esnek rutinler tutar seni hayatta. Başkalarının beklentilerinden sıyrılıp “ben nasıl yaşamak istiyorum?” diye sormaya başladığında yerleşme aslında tam da orada başlar ve fark edersin ki huzur, her şey tamam olduğunda değil, eksiklerle birlikte de gelebilir.