Հին ջահելություն

Ո՞ր հաղորդումն էր, որի գլխագիրը լսելուն պես արդեն գիտեիր՝ ինչ է սպասվում հաջորդ մեկ ժամում։ Այս անգամ հիշում ենք հայկական հեռուստատեսության այն հաղորդումները, որոնք պարզապես հաղորդումներ չէին․ իրենց ժամանակի մշակույթն էին, հումորը, երաժշտությունն ու առօրյան։

Անկախությունը մի բան է, որի մասին տարբեր սերունդներ տարբեր կերպ են մտածում՝ ոմանց համար այն պայքար է, ոմանց համար՝ հիշողություն, իսկ ոմանց համար՝ ամենօրյա ընտրություն։

Այս էպիզոդում նայում ենք անկախությանը հին ջահելների աչքերով։

Ի՞նչ ենք իրականում հիշում մեր մանկությունից։ Ո՞ր պահերն են մնում մեզ հետ, իսկ որո՞նք են անհետանում։ Այս էպիզոդում խոսում ենք մանկության, հիշողությունների, մեծանալու ու այն փոքր բաների մասին, որոնք տարիներ անց կարող են հանկարծ շատ մեծ նշանակություն ստանալ։

Ռադիոն մի ժամանակ պարզապես հաղորդումներ լսելու միջոց չէր, այն մարդկանց տներ էր հասցնում ձայներ, որոնք հետո դառնում էին մի ամբողջ սերնդի երաժշտական հիշողություն։ 

Ռադիոն մի ժամանակ պարզապես ֆոն չէր։ Այն ասում էր՝ ինչ է կատարվում քաղաքում, երկրում և աշխարհում։ Լուրերին սպասում էին, լսում ու փոխանցում իրար։ Այս էպիզոդում խոսում ենք հայկական ռադիոյի լրատվության մասին՝ այն ժամանակներից, երբ ռադիոյի ձայնը առավոտից մինչև երեկո մտնում էր մարդկանց տներ։

Եթե դու 1970-ականներին ռադիո էիր միացնում, կարող էիր մի քանի րոպեում անցնել մի ամբողջ երաժշտական ճանապարհ. դուդուկից՝ սաքսոֆոն, Սայաթ-Նովայից՝ Բաբաջանյան, սիմֆոնիայից՝ մանկական երգ, և այդ ամենը՝ նույն շենքից։

Յուրիկ ձյան, Արմենակն ու 7.5-ի ամբողջ անձնակազմը որոշել են իրենց ձեռքն առնել հին ջահելությունն ու հիշեցնել, թե ինչ է նշանակում լիաթոք ծիծաղել։

Երբ լսում եք որևէ աուդիոգիրք, փոդքաստ կամ ձայնային հաղորդագրություն, հիշեք՝ դրանք բոլորն ինչ-որ տեղ շարունակությունն են այն ավանդույթի, որը տասնամյակներ շարունակ ապրում էր հայկական ռադիոյի եթերում։ Այս էպիզոդը Ռադիոթատրոնի մասին է։

Ժապավենը նյութական հիշողություն է․ այն կարող է մաշվել, կտրվել, կորցնել ձայնը։ Բայց Հանրային ռադիոյի Ոսկե ֆոնդում ժապավենների մի մեծ ամրոց կա, որտեղ կողք կողքի ապրում են Իսահակյանը, Սևակը, Սարյանը... և նրանք ոչ թե նկարներ են կամ գրքեր, այլ մարդիկ, որոնք ցանկացած պահի կարող են խոսել քեզ հետ։ Իսկ թե ինչպես մենք կարող ենք նրանց հետ խոսել պատմել է արխիվի տնօրեն Արթուր Իսպիրյանը։

Մինչև սմարթֆոնները, փոդքաստներն ու Spotify-ը, կար մի ձայն, որը մտնում էր յուրաքանչյուր տուն՝ առանց հրավերի։ Ձայն, որի հետ մարդիկ արթնանում էին, աշխատում, սպասում նորություններին ու ոգեշչնվում։ Այս էպիզոդում վերադառնում ենք հայկական ռադիոյի ոսկե տարիներ: