Յուրիկ ձյան, Արմենակն ու 7.5-ի ամբողջ անձնակազմը որոշել են իրենց ձեռքն առնել հին ջահելությունն ու հիշեցնել, թե ինչ է նշանակում լիաթոք ծիծաղել։

Երբ լսում եք որևէ աուդիոգիրք, փոդքաստ կամ ձայնային հաղորդագրություն, հիշեք՝ դրանք բոլորն ինչ-որ տեղ շարունակությունն են այն ավանդույթի, որը տասնամյակներ շարունակ ապրում էր հայկական ռադիոյի եթերում։ Այս էպիզոդը Ռադիոթատրոնի մասին է։

Ժապավենը նյութական հիշողություն է․ այն կարող է մաշվել, կտրվել, կորցնել ձայնը։ Բայց Հանրային ռադիոյի Ոսկե ֆոնդում ժապավենների մի մեծ ամրոց կա, որտեղ կողք կողքի ապրում են Իսահակյանը, Սևակը, Սարյանը... և նրանք ոչ թե նկարներ են կամ գրքեր, այլ մարդիկ, որոնք ցանկացած պահի կարող են խոսել քեզ հետ։ Իսկ թե ինչպես մենք կարող ենք նրանց հետ խոսել պատմել է արխիվի տնօրեն Արթուր Իսպիրյանը։

Մինչև սմարթֆոնները, փոդքաստներն ու Spotify-ը, կար մի ձայն, որը մտնում էր յուրաքանչյուր տուն՝ առանց հրավերի։ Ձայն, որի հետ մարդիկ արթնանում էին, աշխատում, սպասում նորություններին ու ոգեշչնվում։ Այս էպիզոդում վերադառնում ենք հայկական ռադիոյի ոսկե տարիներ:

Հրավիրում ենք զբոսանքի մի Երևանով, որտեղ մշակույթը քաղաքի առօրյան էր, իսկ մտավորականները՝ դրա ամենաճանաչելի անցորդները։ Եվ գուցե հենց դրա համար հին ջահելները մինչև օրս այդքան սիրով են հիշում ոչ միայն մարդկանց, այլև այն մթնոլորտը, որ տիրում էր քաղաքում։ Գնանք՝ պարզենք։

Հին ջահելներով բացում ենք տատիկների ու մայրիկների պահարանները։ Այնտեղ, որտեղ դեռ կախված է մի վերարկու, որը երբեք չենք համարձակվել դեն նետել, մի զգեստ, որ հագել ենք առաջին ժամադրությանը, ու մի շարֆ, որից մինչև հիմա Красная Москва-ի բույրն է մնացել։ Իսկ թե ինչը ինչի հետ համադրենք՝ կսովորեցնի Գոհար Հայրապետյանը։

Հին ջահելություն՝ ժամանակ, երբ սիրահարվում էինք էկրանին, վիճում էինք հերոսների հետ ու ներում էինք նրանց սխալները։ Կասսանդրան, Մարիան, Ջեյդն ու Լատիֆան եկել են հիշեցնելու, թե ինչ է բրազիլական կիրքն ու իսկական սերիալը։ Միացիր մեզ, որովհետև երբեմն բավական է լսել մի սաունդթրեք կամ հիշել մի հերոսի անուն, ու հանկարծ՝ նորից 2000-ականներն են։

Եթե 1980-ականներին Երևանում որևէ մեկին հարցնեիք՝ որտեղ ես աշխատում, մեծ հավանականությամբ նա կպատասխաներ ոչ թե մասնագիտությունը, այլ գործարանի անունը։
Այս էպիզոդում վերադառնում ենք խորհրդային Հայաստանի ամենահայտնի գործարաններ՝ հիշելու, թե ինչպես էին դրանք ձևավորում երկրի տնտեսությունը, քաղաքների ռիթմն ու մարդկանց առօրյան։

Առաջարկում ենք վայելել Առավոտը, վերցնել ձեր Դառը Սև Սուրճը, լսել Միայն Մեզ ու հուսալ, որ Ոչինչ Չի Մնա բացի Հին ջահելության փոփ մշակույթից։ Իսկ եթե այս նախադասությունը ձեզ անիմաստ չթվաց, ուրեմն այս էպիզոդը հենց ձեզ համար է։

Հիշո՞ւմ եք, երբ ընկերոջը զանգելուց առաջ հույս էիք ունենում, որ հեռախոսը հենց ինքն է վերցնելու, ոչ թե ծնողները։ Երբ SMS-ները սահմանափակ էին, իսկ երկար խոսակցությունները՝ թանկ հաճույք։ Այս էպիզոդում ուսումնասիրում ենք Հին ջահելության հաղորդակցությունը։