Հին ջահելություն

Ինչպե՞ս էին մեզ վաճառում շոկոլադը, երազանքները ու մի քիչ էլ լավ կյանքի պատկերացումը։
Հին ջահելությունան հետ մարքեթինգի դաս ենք անցնում՝ 90-ականների ու 2000-ականների գովազդների օրինակներով։ Հասկանում ենք՝ ինչու էինք անգիր անում գովազդային երգերը, ինչպես էին բրենդները գրավում մեր ուշադրությունը, ու որ հնարքներն են գործում մինչև այսօր։

Քարահունջից մինչև Բյուրական, Վիկտոր Համբարձումյանից մինչև Պարիս Հերունի՝ հայկական աստղագիտության պատմությունը լի է մարդկանցով, որոնք փորձել են բացահայտել երկնքի գաղտնիքները։ Մենք էլ Հին ջահելների հետ փորձում ենք բացահայտել հայ աստղագիտության գաղտնիքները։

Այսօր Էրեբունի-Երևանը մերն է ամբողջությամբ` իր անցյալով, ներկայով ու ամենակարևորը` ապագայով:Շնորհավո՜ր տոնդ, Էրեբունի-Երևան:Հին ջահելության այս նվեր էպիզոդը մեր հին ու նոր քաղաքի մասին է: Իսկ Երևանի պատմությունը մեզ պատմել է ամեմաերևանցիներից մեկը` Արա Թադևոսյանը:

Ո՞ր հաղորդումն էր, որի գլխագիրը լսելուն պես արդեն գիտեիր՝ ինչ է սպասվում հաջորդ մեկ ժամում։ Այս անգամ հիշում ենք հայկական հեռուստատեսության այն հաղորդումները, որոնք պարզապես հաղորդումներ չէին․ իրենց ժամանակի մշակույթն էին, հումորը, երաժշտությունն ու առօրյան։

Անկախությունը մի բան է, որի մասին տարբեր սերունդներ տարբեր կերպ են մտածում՝ ոմանց համար այն պայքար է, ոմանց համար՝ հիշողություն, իսկ ոմանց համար՝ ամենօրյա ընտրություն։

Այս էպիզոդում նայում ենք անկախությանը հին ջահելների աչքերով։

Ի՞նչ ենք իրականում հիշում մեր մանկությունից։ Ո՞ր պահերն են մնում մեզ հետ, իսկ որո՞նք են անհետանում։ Այս էպիզոդում խոսում ենք մանկության, հիշողությունների, մեծանալու ու այն փոքր բաների մասին, որոնք տարիներ անց կարող են հանկարծ շատ մեծ նշանակություն ստանալ։

Ռադիոն մի ժամանակ պարզապես հաղորդումներ լսելու միջոց չէր, այն մարդկանց տներ էր հասցնում ձայներ, որոնք հետո դառնում էին մի ամբողջ սերնդի երաժշտական հիշողություն։ 

Ռադիոն մի ժամանակ պարզապես ֆոն չէր։ Այն ասում էր՝ ինչ է կատարվում քաղաքում, երկրում և աշխարհում։ Լուրերին սպասում էին, լսում ու փոխանցում իրար։ Այս էպիզոդում խոսում ենք հայկական ռադիոյի լրատվության մասին՝ այն ժամանակներից, երբ ռադիոյի ձայնը առավոտից մինչև երեկո մտնում էր մարդկանց տներ։

Եթե դու 1970-ականներին ռադիո էիր միացնում, կարող էիր մի քանի րոպեում անցնել մի ամբողջ երաժշտական ճանապարհ. դուդուկից՝ սաքսոֆոն, Սայաթ-Նովայից՝ Բաբաջանյան, սիմֆոնիայից՝ մանկական երգ, և այդ ամենը՝ նույն շենքից։

Յուրիկ ձյան, Արմենակն ու 7.5-ի ամբողջ անձնակազմը որոշել են իրենց ձեռքն առնել հին ջահելությունն ու հիշեցնել, թե ինչ է նշանակում լիաթոք ծիծաղել։