Yıllardır aynılığın verdiği sıkıcılıkla boğuşuyordum. Bir şey yapmam, değişmem gerektiğini iliklerime kadar hissetmeye başlamıştım ve bu his zamanla dayanılmaz bir acıya dönüştü. Eğer uçurumun kenarındaysam düşme korkusuyla kıvranmak ya da birinin beni kurtarmasını beklemek yerine, sadece bir adım geri gitmem gerektiğini fark ettim. O küçük adım, her şeyi değiştirdi. Hâlâ da değiştiriyor. Bu adımların hiç bitmeyeceğini biliyorum. Ama belki nasıl yürüyebileceğimizi birlikte konuşabiliriz. Öğrendiğim her şeyle, hem kendime hem sana bir yol arkadaşı olmak istiyorum. Eğer sen de kendi dönüşüm yolunda yalnız yürüyorsan… şimdiden hoş geldin.