در زندگی کمتر پیش می‌آید که وقایعی که اتفاق می‌افتند، دقیقاً با اهداف و نتایج ایدئال ما مطابقت داشته باشند. همیشه می‌توان به سادگی تسلیم شد و به این امر توجه کرد که ما معمولاً نمی‌توانیم به طور کامل به ایدئال‌هایمان دست بیابیم، اما نتیجه‌ی این طرز فکر، ناراحتی، ناامیدی و سایر احساسات منفی است. این که انتظار داشته باشیم همه‌ی وقایع در جهت رسیدن ما به خواسته‌هایمان باشد یک مشکل است؛ گاهی لازم است پیشرفت کنیم، بدون این که دقیقاً به آنچه می‌خوسته‌ایم برسیم. اگر مسابقه‌ای را شروع کردیم و به مقام دوم رسیدیم اما ایدئال ما اول بوده، آیا پیشرفت خود را با ثانیه اندازه‌گیری می‌کنیم یا آن را با هدف ایدئالِ رسیدن به مقام اول مقایسه می‌کنیم؟