
Sign up to save your podcasts
Or


Unutmayalım ki, biz sadece etten ve kemikten ibaret değiliz bunu kendimize sık sık hatırlatmak zorundayız.
İçimizdeki o derin boşluğu doğru şeylerle beslemeliyiz ki, ışığımız yeniden parıldasın...
“Ben bunu çoktan aştım yaa…” diyerek halının altına süpürdüğümüz şeyler gerçekten kayboluyor mu?
Bu bölümde içimizde kalan izleri, taşıdığımız yükleri ve neden affetmemiz gerektiğini konuşuyoruz.
Ya insanlar artık mutsuz olmaktan değil…
Mutlu OLAMAMAKTAN yoruldu.
Bazen iyileşmek istemiyoruz. Bazen sadece acımızın dinmesini istiyoruz. Ve bu ikisi aynı şey maalesef ki değilmiş. Çünkü iyileşmek…Konfor alanını terk etmeyi gerektiriyormuş.
Adı konulmayan ilişkiler modern zamanların en romantize edilmiş yalnızlık biçimi değil mi?
Bu benim ilk podcast’im… ve aslında bunu bir “ilk” gibi değil de uzun zamandır içimde biriken bir şeyin artık dışarı taşması gibi düşünmek istiyorum.
From the publisher's feed