İçimizdeki Sesler

Bu kez biraz farklı…

Bu bölümde soruları siz soruyorsunuz, ben cevaplıyorum. Bazen kendimden, bazen hayattan, bazen düşüncelerimden bahsediyorum.

Biraz gülümseyeceğiz, biraz düşüneceğiz, belki bazı cevaplarda kendimizden bir parça bulacağız.

Çünkü bazen bir sorunun cevabı, hiç beklemediğimiz bir kapıyı aralayabilir.

Bu bölümde kusursuz cevaplar yok. Sadece içtenlik, samimiyet ve olduğumuz gibi kendimiz varız.

Kulaklığınızı takın, kahvenizi alın. Bu kez söz biraz da sizde. ❤️

İyi dinlemeler…


Hayata Geç Kalmadın

Bazen herkes bir yerlere yetişmiş gibi görünürken biz hâlâ yolun başındaymışız gibi hissederiz. Yaşıtlarımızın hayatlarına bakar, başardıklarını görür, kendi eksiklerimizi saymaya başlarız. Sanki bir şeyleri kaçırmışız, geride kalmışız, olması gereken zamanda olması gereken yerde olamamışız gibi…

Peki ya hayatın bir son kullanma tarihi yoksa? Ya herkesin kendi zamanı, kendi yolu ve kendi hikâyesi varsa?

Bu bölümde; hayata geç kalmışlık hissini, kendimizi başkalarıyla kıyaslamayı, yetişme telaşını ve henüz gerçekleşmemiş hayallerimizin ağırlığını konuşuyoruz. Belki de ihtiyacımız olan şey daha hızlı koşmak değil, kendi yolumuza biraz daha şefkatle bakmaktır.

Çünkü bazı şeyler geç kalındığı için değil, henüz zamanı gelmediği için yaşanmamıştır.

Belki de geç kalmadın. Belki sadece kendi zamanındasın. 🤍

🎧 Kulaklığını tak, kendine biraz zaman ayır ve İçimizdeki Sesler’e kulak ver.

Özlemek…

Bazen bir insanı özlemeyiz.
Bir kokuyu, bir sesi, bir sofrayı, bir tadı özleriz.

Çocukluğumuzdaki bir akşam yemeğini, annemizin yaptığı bir yemeğin tadını, artık geri gelmeyecek kadar uzaklaşmış küçücük bir anı…

Belki de özlemek, geçmişe dönmek istemek değildir.
Sadece geçmişte hissettiğimiz bir şeyi, bugün yeniden hissetmek istemektir.

Bu bölümde özlemenin o tuhaf, sessiz ve bazen neyi özlediğimizi bile tam anlatamadığımız hâlini konuşuyoruz.

Çünkü bazı şeyleri insanın kalbi hatırlıyor.
Aklı unuttuğunu sansa bile.

🎙️ İçimizdeki Sesler — Özlemek
Kendine biraz kulak ver.

Bazen elimizdekileri o kadar kolay harcıyoruz ki…

Yemeği, zamanı, parayı… hatta sevgiyi, sabrı ve kendimizi.

Bu bölümde sadece çöpe attığımız şeyleri değil; farkında olmadan tükettiğimiz hayatı konuşuyoruz. Bir günün nasıl geçtiğini anlamadan harcadığımız saatleri, değerini geç fark ettiğimiz insanları, söyleyemediğimiz sözleri ve “nasıl olsa var” diyerek kıymetini bilmediğimiz her şeyi…

Belki de en büyük israf, sahip olduklarımızı kaybettikten sonra değerlerini anlamaktır.

Peki sen, hayatında en çok neyi israf ediyorsun?

Aidiyet.

Bazı yerlere ait olduğumuzu sanıyoruz.
Bazı insanlara, bazı evlere, bazı şehirlere…

Ama ya aidiyet, bir yere sığmak değil de kendinde kalabilmekse?

Bazen bir evin içinde yabancı hissederiz.
Bazen kalabalığın ortasında yapayalnız.
Ve bazen yıllarca “Nereye aitim?” diye ararken, aslında dönmemiz gereken tek yerin kendimiz olduğunu fark ederiz.

Bu bölümde; ait olma ihtiyacımızı, bize ait olmayan yerlere tutunma hâlimizi ve insanın kendine yeniden “ev” olabilmesini konuşuyoruz.

Belki de mesele doğru yeri bulmak değildir.

Belki mesele, gittiğimiz her yerde kendimizi yanımıza alabilmektir.

İnsan Dediğin

Bazen çok iyi bir insanız, bazen de gerçekten ne yaptığımızı biz de bilmiyoruz.

Kırıyoruz, kırılıyoruz. Seviyoruz, kaçıyoruz. Affediyoruz, sonra aynı şeyi düşünüp duruyoruz. Bir gün dünyayı değiştirecek kadar umutlu, ertesi gün yataktan çıkmaya üşenecek kadar yorgun oluyoruz.

Çünkü insan dediğin biraz çelişkidir.

Bu bölümde kusurlarımızı, küçük hesaplarımızı, büyük duygularımızı, başkalarını anlamaya çalışırken kendimizi unutmalarımızı ve bütün bunların ortasında hâlâ insan kalabilmeyi konuşuyoruz.

Belki de birbirimize kızdığımız kadar birbirimizi anlamaya çalışsak, hayat biraz daha kolay olurdu.

Çünkü en nihayetinde…

İnsan insandır.

Acıdan Sonra İnsan Edebi Konuşur

Bazı insanlar yaşadıklarını anlatırken neden hep biraz şiir gibi konuşur?

Belki de acı, insanın kelimelerini değiştiriyordur.
Çünkü bazı şeyleri düz bir cümleyle anlatamazsın. “Üzüldüm” dersin ama yetmez. “Özledim” dersin, yine yetmez. Sonra insan, anlatamadığı her şeyin yerine biraz edebiyat koymaya başlar.

Bu bölümde; acının insanın dilini nasıl değiştirdiğini, neden bazı insanların yaşadıkları ağırlaştıkça cümlelerinin güzelleştiğini ve belki de edebiyatın biraz da anlatamadığımız yaraların dili olduğunu konuşuyoruz.

Çünkü bazı insanlar acılarını bağıra bağıra değil, güzel cümlelerle taşır.

Ve belki de bu yüzden…
Acılı insanlar hep biraz edebi konuşur.

🎙️ İYİLİK

Bize hep iyi bir insan olmamız söylendi.
Anlayışlı ol. Affet. Yardım et. Alttan al. Kimseyi kırma…

Peki ya kendimizi kırdığımızda?

İyi olmak, kendinden vazgeçmek mi?

Bu bölümde; herkesi memnun etmeye çalışırken kendimizi nasıl unuttuğumuzu, “hayır” demenin neden bu kadar zor olduğunu, sınır koymanın neden bencillik olmadığını ve bazen kendini seçmenin de bir iyilik olduğunu konuşuyoruz.

Biraz hayatın içinden, biraz fazla gerçek, biraz da “ben bunu neden daha önce düşünmedim?” dedirten cinsten.
Ve evet… üç haftalık aradan sonra sonunda geri döndüm. 😂

Belki bugün kendine sorman gereken soru şu:

Ben herkese iyi davranmaya çalışırken, kendime nasıl davranıyorum?

Herkese yetişmeye çalışırken kendini geride bırakma.🖤

Her yetişkinin içinde büyümeyi bekleyen bir çocuk vardır. Bu bölümde, çocukluğumuzun bugünkü kararlarımıza, korkularımıza ve sevgiyi alış biçimimize nasıl dokunduğunu birlikte keşfediyoruz. Çünkü bazen en uzun yolculuk, kendi içimizdeki çocuğa ulaşmaktır.

Bazen insanın en çok özlediği yer, hiç gitmediği bir yerdir. Belki de yuva; dört duvar değil, kendini güvende hissettiğin tek andır. Bu bölümde birlikte “yuva” dediğimiz şeyin gerçekten nerede olduğunu arıyoruz.