Voor het eerst vertellen 4 vrouwen hun persoonlijk verhaal nadat zij meer dan 10 jaar geleden naar Syrië en Irak trokken om zich aan te sluiten bij IS. Velen onder hen trouwden ter plaatse en kregen kinderen. Toen IS geweldadiger werd en ook België werd getroffen door terreuraanslagen, werden terugkeerders gezien als bedreiging voor de nationale veiligheid. De vrouwen getuigen nu voor het eerst bij Philip Heymans over hoe zij de gruwel van IS en hun terugkeer naar België hebben beleefd.

In 2020 werd Louis David geïnterneerd. Na 52 veroordelingen, vaak onder invloed van drank en drugs. Maar een internering betekent in het Belgische systeem nog al te vaak opsluiting in de gevangenis, waar mensen met een psychische problematiek niet thuishoren. 6 jaar na zijn internering, ziet Louis David stilaan licht aan het einde van de tunnel. Zal hij het halen? Of komen de vele demonen uit zijn verleden weer spoken? Een Iemand van Ward Bogaert

Mensen een plek geven, dat is wat Niels graag doet. In zijn thuisstad Brussel loopt het

als een rode draad door zijn leven. Een leven waarin hij systematisch gekozen heeft om niet te kiezen. Niet voor een afgebakende studierichting, niet voor een vaste werknemer. Maar wel voor visie. En die zag hij in vervulling gaan, maar om dat te bereiken vergat hij onderweg om voor zichzelf te zorgen. Nu is er een nieuwe balans, maar de visie, die blijft. Dit is een Iemand van Margot Otten.

Gaetane is 55 en zit te wachten op haar derde (!) harttransplantatie. En ze heeft ook een nieuwe nier nodig. Toch vindt ze dat ze hoerenchance heeft gehad. Want omdat ze dacht dat ze niet oud zou worden, heeft ze altijd haar zin kunnen doen, en geleefd alsof het haar laatste dag was. Ze was fotomodel, speelde in muziekclips, showde lingerie, en deed stand-up comedy, maar zat ook in de criminaliteit en werd seksueel misbruikt. Dat ze nog leeft, is niets minder dan een mirakel.

25 jaar geleden leefde Ysabel in de schaduw van de stad. ’s Nachts scharrelde ze tussen vuilnis en afvalcontainers, op zoek naar spullen en naar houvast in een wereld van verslaving en uitsluiting. Ze noemde zichzelf een ‘stadsjutter’: iemand die waarde vindt waar anderen afval zien: boeken, kledij, meubels, soms geld. In Villadelfia, een kraakpand aan de Schelde, kreeg ze de kans om een clandestien winkeltje te openen. Makers: Ysabel Jongeneelen, Wederik De Backer, muziek Saar Van de Leest.

Erika bladert op haar 83e door dagboeken die ze als kind bijhield. Ze leest smachtende teksten over haar dode vader, over armoede, maar vooral over haar grote droom om operazangeres te worden. Een droom, die uitkwam, want ze was ooit de beroemdste operadiva van ons land. Met dank aan haar man, die zijn eigen operadromen voor haar opborg.

Nu Erika geen podium meer heeft, en haar stem gebroken is, ruimt ze op.

En beetje bij beetje, komt de oude diva weer naar boven.

In een wereld waar alleenstaand moederschap steeds meer geaccepteerd wordt, blijft het pad naar alleenstaand vaderschap vol hindernissen. Jurgen bewandelde dat pad als eerste in Nederland. Al zo lang hij zich kan herinneren, droomt hij van een groot gezin vol liefde. Maar na enkele stukgelopen relaties lijkt die droom steeds verder weg.

Sander (27) heeft jaren gezwegen over zijn donkere gedachten, tot het bijna te laat was. Uiteindelijk stond hij op het punt om uit het leven te stappen, maar op het laatste nippertje bedacht hij zich. Dankzij therapie en… de hengelsport. “Je zou denken, als je zit te vissen, dat je te veel begint na te denken. Maar exact het omgekeerde gebeurt bij mij: alles rondom mij verdwijnt." Zit je zelf met vragen over zelfdoding, dan kun je terecht op www.zelfmoord1813.be of op het gratis nummer 1813.

“U bent geboren om les te geven”, kreeg Geoffrey (54) te horen toen hij 40 was en voor het eerst een universiteit van binnen zag. Als ze hem dat 25 jaar eerder hadden gezegd, zou hem veel ellende gespaard gebleven zijn: een woelige jeugd, twijfels, sociaal isolement en een zwervend bestaan als vrachtwagenchauffeur. Een Iemand van Ward Bogaert

Lea’s vel is niet meer zo zacht als vroeger. Op haar 91e denkt ze terug aan wie haar allemaal aanraakte, of dat net niet deed. In de woonkamer kijkt ze rond zich heen naar oude foto’s, souvenirs van reizen… En bedenkt zich dat ze volgende week echt eens orde zal scheppen. Al is orde scheppen als je 91 bent, niet hetzelfde als opruimen. Het is aanvaarden dat je nog maar enkele bladzijden te gaan hebt, en dat wat al geschreven is niet meer veranderd kan worden.