Ik was zo moe toen ik dit opnam, maar ook zo dankbaar. Tranen deden me beseffen hoe dankbaar ik ben, voor alles. Ik wil vertragen en het mooie in de kleine dingen van het leven weer zien, die zich op dit moment aan mij tonen, in plaats van me te fixeren op een beeld van mezelf in de toekomst. Geen/minder verwachtingen en meer leven in het nu. Liefs,