İki Çocuk

İki paralel çizgi çekti bizi kader

Birimizden biri silinene kadar

Yan yana ve fakat asla beraber değil

Ne güçlü doğduk diğerlerinden

Nerede şu İstanbul’da yaşamak kadar cesur

Bir avcumuza alırdık yaralı kuşları

Hangi şehrin bu şiiriyle şairi meçhul

Bir de meşeler bölüşürdük şeffaf bu neşeden

İncecik iki ipin üzerinde

İncecik iki mağdur çocuk

İki paralel çizgi çekti bizi kader

Sırt sırta savaştırdı

İhtimaller vardı başka çizgilere kesişen

Uçurtma uçuralım dedik misal hava güzeldi

O gün başladı yağmur

Durmadı

Kader güneşi ustalıkla savuşturdu

A noktalarını B noktalarıyla kavuşturdu

Bir çok uçurtmalar taşıdık sırtımızda çoğaldılar

Uçmayan

Biz iki paralel çizgi bu sayfalarda yan yana

İki dümdüz kurşun kiri

İki yaşlı küçük çocuk

Gün battı mı el ele

Karanlıkta can cana

İki paralel çizgi çekti bizi kader

Yan yana

Ve fakat asla beraber değil…

Can Bonomo