Inner Shift With Faezeh

You can’t guarantee when you’ll meet the right person, get the opportunity, or enter the next chapter of your life. But you can start preparing for the things you want before they arrive.

In this episode, I’m talking about taking care of your body, getting your finances in order, and learning to feel calmer and more grounded—so you have more room to notice opportunities and embrace them when they come.

We don’t get to control every outcome or decide when luck shows up. But we do have a say in how we live while we’re waiting. What can you start doing today to support the life you hope to have?

What if you stopped managing everything—and everyone?

In this episode, I’m talking about retiring from my Type A era: the constant planning, overthinking, and feeling responsible for every little detail. I’ve been thinking about how exhausting it can be to always be the one keeping track of everything, and why those more laid-back Type B people seem to be living the dream.

We talk about letting people handle their own responsibilities, face the consequences of their own choices, and figure things out for themselves. If someone forgets to book their appointment, it doesn’t automatically have to become your problem.

Maybe feeling more at peace starts with letting go of the idea that you have to manage it all.

When you're desperate for a solution, you're also more vulnerable to people selling you one.

Lost money to a scam? Someone promises they can recover it—for a fee. Struggling in your relationship? There's a course that claims it can fix everything. Insecure about your skin, body, or appearance? There's always another product promising life-changing results in just 30 days.

Different problems. Same business model: Find someone's pain, create a sense of urgency, and sell them the promise of relief.

In this episode, we're talking about the people and businesses that turn desperation into profit, the psychology behind why we fall for unrealistic promises, and how to recognize when someone is genuinely offering a solution versus exploiting your vulnerability.

Because not everyone selling you hope is actually interested in helping you heal.

Sometimes, your problem is their business model.

Who says being a strong, independent woman means ending up alone? And why should being loved or getting married mean giving up your independence?

Inspired by Mulan II, this episode challenges the boxes women are expected to fit into. Mulan gets to be a warrior and have her love story—and that’s the possibility I want to explore. We talk about ambition, partnership, and wanting a love that makes room for all of who you are. You can build your own life and still want someone to share it with.

We also talk about some tools to get there!!

We often talk about men who disrespect, control, or mistreat women—but we don’t talk enough about where some of these attitudes begin.

In many families and cultures, boys and girls grow up under completely different rules. Boys are encouraged to explore, date, make mistakes, take risks, and experience the world. Their behavior is often excused as “boys being boys.” Meanwhile, girls may be taught that their choices reflect their family’s reputation, that their sexuality must be controlled, and that being a “good woman” means restricting themselves in ways that are never expected of their brothers.

Then we expect these boys to grow up and suddenly know how to build an equal, respectful relationship with a woman.

In this episode, I talk about how double standards can teach boys entitlement while teaching girls accommodation—and how those lessons can follow both of them into adult relationships. I also explore the role women can play in perpetuating the same system, especially when mothers excuse behavior in their sons that they would condemn in their daughters, or later expect their daughters-in-law to tolerate it.

If we want healthier relationships between men and women, we have to look at what we teach children about gender, freedom, accountability, respect, and love long before they ever become someone’s partner.

Sometimes, after you’ve been through enough difficult or unpredictable experiences, peace doesn’t actually feel peaceful.

You’re waiting for the next thing to go wrong. You replay the past, try to predict the future, search for certainty, and struggle to fully enjoy the moments when everything is actually okay.

In this episode, I talk about what happens when we become so used to anticipating danger that we lose our connection to the present moment—and how we can slowly find our way back.

I share some of the things I’ve learned about returning to the body and creating a greater sense of safety through breathing, mindfulness, meditation, movement, and simple morning and evening routines.

Because we can’t control everything that happens next. But we can learn how to stop living every good moment as if something bad is just around the corner—and come back to the life that is happening right now.

تجربه‌های بد عاطفی می‌تونن نگاه ما به رابطه رو برای همیشه تغییر بدن. وقتی چند بار آسیب می‌بینیم، خیلی راحت ممکنه به جایی برسیم که رفتار یک آدم جدید رو نه براساس چیزی که واقعاً از خودش می‌بینیم، بلکه از پشت فیلتر تمام آدم‌هایی که قبلاً بهمون آسیب زدن قضاوت کنیم.

اما از اون طرف، قرار نیست برای اینکه «آدم بدبینی نباشیم»، هشدارها و ردفلگ‌ها رو هم نادیده بگیریم.

توی این اپیزود درباره‌ی همین مرز باریک حرف می‌زنیم: چطور به آدم‌ها فرصت بدیم خودشون رو به ما نشون بدن، بدون اینکه تجربه‌های گذشته رو فراموش کنیم؟ چطور بفهمیم یک ترس از زخم‌های قبلی ما میاد یا واقعاً چیزی در رابطه درست نیست؟ و کِی باید صبر کنیم و فرصت بدیم و کِی باید یک هشدار رو جدی بگیریم؟

همچنین درباره‌ی مسئولیتی حرف می‌زنیم که زن‌ها و مردها هر دو در شکل دادن به فضای روابط امروز دارن. اینکه چطور دردها و تجربه‌های شخصی‌مون رو تبدیل به «مردها همه این‌طورن» یا «زن‌ها همه اون‌طورن» نکنیم و وارد جنگ زن علیه مرد و مرد علیه زن نشیم.

شاید هدف این نباشه که بعد از تجربه‌های بد دوباره مثل گذشته بی‌محابا اعتماد کنیم؛ شاید هدف اینه که یاد بگیریم هم قلبمون باز بمونه، هم چشم‌هامون.

بعضی وقت‌ها زندگی فقط یک چیز رو ازمون نمی‌گیره؛ انگار همه‌چیز باهم فرو می‌ریزه. رابطه‌ای که فکر می‌کردیم ادامه پیدا می‌کنه تموم می‌شه، کارمون رو از دست می‌دیم، امنیت و ثباتی که داشتیم از بین می‌ره و تصویری که از آینده برای خودمون ساخته بودیم، یک‌دفعه دیگه وجود نداره.

برای من، آوریل ۲۰۲۵ شروع یکی از تاریک‌ترین دوره‌های زندگیم بود. هم‌زمان با از دست دادن کارم و تلاش برای پیدا کردن یک شغل جدید، رابطه‌ام هم به پایان رسید. تنها بودم، خانواده‌ام ازم دور بودن و در کنار همه‌ی این‌ها، مثل خیلی از ما ایرانی‌ها، بخشی از ذهن و قلبم همیشه درگیر ایران، خانواده، جنگ، مهاجرت و اتفاق‌هایی بود که هیچ کنترلی روی اون‌ها نداشتم.

توی این اپیزود درباره‌ی سوگ حرف می‌زنم؛ نه فقط سوگ از دست دادن یک آدم، بلکه سوگِ از دست دادن رابطه، شغل، امنیت، آینده‌ای که تصورش کرده بودیم و حتی نسخه‌ای از خودمون که دیگه نمی‌تونه به شکل قبل ادامه بده.

از تجربه‌ی شخصی خودم می‌گم و از چیزهایی که کمکم کردن کم‌کم از اون دوره عبور کنم؛ اینکه چطور یاد گرفتم درد رو فوراً بی‌حس نکنم، زندگیم رو در انتظار یک آدم یا یک اتفاق نگه ندارم، دوباره برای خودم آینده بسازم و زاویه‌ی دیدم رو نسبت به چیزی که برام اتفاق افتاده بود بزرگ‌تر کنم.

این اپیزود درباره‌ی فراموش کردن گذشته یا مثبت‌اندیشی اجباری نیست. درباره‌ی اینه که وقتی زندگی‌ای که می‌شناختیم فرو می‌ریزه، چطور اجازه بدیم سوگ ما رو تغییر بده، بدون اینکه تمام هویتمون رو از ما بگیره؛ و چطور از دل یکی از تاریک‌ترین فصل‌های زندگی، کم‌کم خودمون و دنیامون رو دوباره بسازیم.

در این اپیزود با بخش‌هایی از خودمون ملاقات می‌کنیم که شاید مدت‌ها سعی کردیم نبینیمشون؛ سایه‌ها، زخم‌ها و تجربه‌هایی که هنوز ردشون در رفتارها، انتخاب‌ها و رابطه‌هامون باقی مونده.

حرف می‌زنیم از اینکه چطور می‌شه به‌جای فرار از درد، بهش نگاه کرد، ریشه‌ی بعضی از الگوهای خودمون رو شناخت و کم‌کم چیزی متفاوت از دلش ساخت.

نه برای اینکه درد رو زیبا کنیم یا بگیم «همه‌چیز دلیلی داشت»؛ بلکه برای اینکه گذشته، تنها کسی نباشه که تصمیم می‌گیره ما در آینده چه کسی باشیم.

شاید بعضی از زیباترین چیزهایی که می‌سازیم، از جایی شروع بشن که یک روز بیشترین درد رو داشت.

در این اپیزود درباره‌ی چیزی حرف می‌زنم که تقریباً در تمام رابطه‌های ما وجود داره: اختلاف و دعوا. اما سؤال اصلی اینه که آیا هر اختلافی ارزش انرژی ما رو داره؟ و چطور می‌تونیم از خودمون دفاع کنیم، حرفمون رو بزنیم و در عین حال تمام انرژی‌مون رو صرف یک بحث نکنیم؟

درباره‌ی این صحبت می‌کنم که دعوای مؤثر لزوماً به معنی بلندتر حرف زدن، بیشتر توضیح دادن یا ثابت کردن اینکه حق با ماست نیست. گاهی قدرت واقعی اینه که بدونیم کِی حرف بزنیم، چقدر توضیح بدیم و کِی بحث رو رها کنیم.

همچنین بررسی می‌کنم که چطور می‌تونیم قبل از واکنش نشان دادن از خودمون بپرسیم: آیا این موضوع واقعاً برای من مهمه؟ آیا این مکالمه قراره چیزی رو حل کنه؟ یا فقط دارم انرژی‌ام رو برای اینکه طرف مقابلم من رو بفهمه یا قبول کنه، از دست می‌دم؟

این اپیزود درباره‌ی سکوت کردن یا فرار از تعارض نیست؛ درباره‌ی یاد گرفتن هنر انتخاب کردن نبردهاست. اینکه بتونی مرزت رو مشخص کنی، نیازت رو بیان کنی، حرفت رو بزنی و بعد اجازه ندی یک اختلاف تمام آرامش روزت رو ازت بگیره.

چون بلوغ فقط این نیست که یاد بگیری چطور برای خودت بجنگی؛ گاهی یعنی یاد بگیری چه چیزی اصلاً ارزش جنگیدن نداره.