Onlangs nam ik deel aan een (familie)opstelling. Dat is een methode om inzicht te krijgen in relaties en jouw rol in het systeem. Eén van de deelneemsters bracht de volgende vraag in: “hoe heeft het zover kunnen komen dat de kanker is uitgezaaid in mijn lichaam''? Een vrouw van mijn leeftijd, waarbij haar baarmoeder preventief is weggehaald. Door corona vertraagden de onderzoeken, waardoor ze nooit zal weten of deze ingreep voorkomen had kunnen worden. Het raakte me en het zette mij weer even stil, want soms worden keuzes nu eenmaal voor je gemaakt in het leven en worden je dingen ontnomen waar je liever nog geen afscheid van had genomen. Intuïtief begon ik te schrijven over de energie die ik heb ervaren tijdens de sessie en dat resulteerde in dit gedicht. Ik deel dit om extra aandacht te geven aan herkenning en erkenning van kanker en specifiek de kracht van onze vrouwelijke energie.