Önceki günlere benzeyen bir günün bitişinde, senelerce “6 Şubat” olarak hatırlayacağımız bir zamana uyanmamızın üzerinden bir yıl geçti. Çok şey oldu, çok söz söylendi. Fakat doğrusunu isterseniz, Antakya’da henüz iyi yönde pek bir şey değişmedi. Herkes bazı zamanlarda bir ucundan tuttu sürecin, ya da Antakya’nın. Bazen iyi, bazen kötü niyetlerle.

Fakat geldiğimiz aşamada, kendimizi epeydir sezdiğimiz bazı kabulleri yapmak durumunda bulduk: Evet, Antakya iyileşecek. Fakat iyileşmesinin yolu, her şeyi ve her yeri domine eden, güçlü olmaya alışmış erkten değil, “doğa ana”nın el verdiği kadınlardan, üretkenlikten geçiyor.

Günaydın Antakya’yla her hafta güzel Antakya’ya seslenirken, deprem öncesi üretkenlikleriyle depremden sonraki iyileşmenin taşlarını döşeyenlerle, depremden sonra yaptıklarıyla yerel halkta umut ve iyileşme hayalini çoğaltanlarla, kolektif umuda bir şans veren ve o güzel tohumu sulayıp filize dönüşmesinin hazzını herkesle paylaşanlarla; doğaldır ki ağırlıklı olarak kadınlarla konuşacağız. İşte bu, hedefi belli olsa da takviminin sonu belirsiz kayıtların ilkinde, “Günaydın Antakya” size kendi öyküsünü anlatıyor. Keyifli dinlemeler 👋