Jan Komasa z pokoju swojej córki opowiada o najbardziej szalonych dwóch miesiącach swojego życia. Reżyser przekonuje, że po koronawirusie nic nie będzie wyglądało tak samo i przewiduje, że za dwa lata powstaną pomniki upamiętniające lekarzy, którzy polegli na froncie walki z pandemią. Mówi też o jasnowidzeniu, latach dziewięćdziesiątych, planach na przyszłość, książkach, które chciałby zabrać na bezludną wyspę i swoim pracoholizmie.