In het huis van Mijn Papa zijn heel veel kamersPlanes, trains and automobiles

Wie heeft er wel eens een dag gehad dat alles, maar dan ook echt alles tegen zit? Dat het lijkt alsof de hele mensheid, het hele universum, ja zelfs God tegen je is? Hoe harder je je best doet, hoe slechter het wordt? Zo’n dag dat je beter in bed had kunnen blijven. Een regenachtige dag zouden de Engelsen zeggen à A rainy day…

 

Over dit soort dagen zijn hele films en series verschenen. Ik las in een interview met acteur en komiek Gerard Cox (Toen was geluk heel gewoon) dat humor nu eenmaal moet schuren. Het moet ergens een beetje pijn doen.

 

Denk aan de oude filmkomedie Planes, Trains and automobiles. Een zakenman ver van huis wil naar zijn gezin om samen kerst te vieren. Het vliegveld zit vast vanwege sneeuw, de treinen schieten niet op, hij is dagenlang onderweg. Telkens wanneer hij denkt dat hij een tegenslag gehad heeft, vertraging bij het vliegveld door slecht weer, komt vervolgens de volgende tegenvaller alweer om de hoek: Dat er helemaal geen vliegtuigen gaan de komende 48 uur of dat er een mede gestrande passagier is die met je samen wil optrekken, waar je maar niet vanaf komt. Dat ging zo ver dat ze samen in een slecht hotel terecht komen met maar één krakkemikkig bed…

 

Vakantietijd en reizen is ook wel zo’n ding waar alle ergernissen en tegenslagen samengepakt op een hoop terecht komen. Ik word er ook redelijk gestrest van.

 

Twee weken geleden nog. We hadden een goede reis naar huis vanaf ons vakantieadres in Finland. Het vliegtuig vertrok op tijd, maar al met al was het toch alweer zes uur geweest eer we op Schiphol in Amsterdam aankwamen, en tegen de tijd dat we de bagage eindelijk hadden, was het zeven uur geweest. Druk!

 

Lopen we naar de treinen, is de keus enorm om in Utrecht te komen. Ik wilde naar huis dus dacht we pakken de eerste de beste op spoor 1. Simpel. Uit de lift naar het perron met ons hele hebben en houden, staat de trein klaar. Ik bedenk me niet, zet twee loodzware koffers in de trein en wil mijn vrouw helpen om de kinderwagen, mét kind én extra bagage, de trein in te zetten. Zij had nog een baby in de draagzak op de buik ook. Ik sta in de trein, tussen de deuren en probeer de kinderwagen erin te tillen. Het is warm, ik wil naar huis en het is er druk. Het gepiep van alarmsignalen maakt in mij een soort vechtlust wakker, ik zal en moet met deze trein mee. Ik had blijkbaar het fluitsignaal genegeerd (doen ze dat überhaupt nog anno 2016??) en mijn koffers stonden er al in. De deuren klapperen of tegen mij aan of tegen de kinderwagen. Mijn vrouw not amused. Maar ik trek haar gewoon met kinderwagen en al het trappetje op de trein in en we rijden. Zucht. De terugreis van de vakantie, a rainy day…

 

Maar het werd erger… We konden geen kant op in het treingedeelte waar we waren ingestapt, dus daar stonden we heen en weer slingerend te met ons hele hebben en houden. De treinen in Helsinki waren meer geschikt voor kinderwagens concludeerde ik…

 

Het werd nog erger: “Moest dat nou? Hoorde je dat fluitsignaal niet? (Welk fluitsignaal?) Hoorde je mij niet?” Euh, nee… “Dit is echt een vreselijk einde van zo’n leuke vakantie en jij hebt het verpest.” Ik kon wel door de grond zakken, I was really having a rainy day.

 

Maar, het werd nog erger. Vaag via de intercom hoorde ik omroepen dat het toch wel zot is dat je je kinderwagen tussen de deuren propt om maar in de trein te komen. Het signaal is er niet voor niets, houd je eraan. Er hadden doden kunnen vallen…

 

Maar het werd nog erger. We zaten niet eens in de goede trein bedachten we. Kreun… Planes, Trains and automobiles.. En dat terwijl het geen kerst was, er geen sneeuw lag en er geen vertragingen waren….

 

Toen, werd het nog erger. Meneer de conducteur kwam l