Johannes 10:11

Ken je het gevoel dat je in een groep bent en dat alle ogen ineens op jou gericht zijn en je het liefste door de grond zou willen zakken? Omdat mensen misschien iets aan je zien wat je verborgen wilt houden? Of omdat je uitgescholden  of geplaagd wordt? Volgens mij wanneer je Johannes hoofdstuk 10 leest moeten er Farizeeën, geestelijke leiders van het volk in de tijd van Jezus, Jezus’ zijn tegenstanders, zich zo dikwijls gevoeld hebben als Jezus hen aansprak, in de menigte, met de discipelen en andere geïnteresseerden erom heen. Dan probeerden ze Hem weer uit de tent te lokken, voor de zoveelste keer, en Jezus begint, voor de zoveelste keer, een verhaal. Een gelijkenis, en is het je wel eens opgevallen dat de Farizeeën en de schriftgeleerden het er nooit goed afbrengen in die verhalen? Jezus houdt hen een spiegel voor, en eigenlijk zouden ze het liefste door de grond willen zakken. Menig gelijkenis eindigt dan ook met: En ze dropen allemaal af. Er was geen woord tegenin te brengen! In Johannes hoofdstuk 10 vergelijkt Jezus de Farizeeën ten eerste al met dieven en rovers die schapen, de mensen, vernietigen, niet echt opbouwende kritiek, toch? Maar… Als ik als niet-Farizeeër, als niet-tegenstander van Jezus er tussen had gestaan, maar als discipel, en ik hoop dat dat is hoe je jezelf het liefste ziet, als je die verhalen in gedachten tot leven maakt, dan had ik ook regelmatig ergens anders willen zijn. Als volgeling van Jezus vergeleken worden met een schaapje? Bèèh!

Jezus zegt dit in Johannes hoofdstuk 10 in het midden van de gelijkenis van de schapen en de herder. De mensen zijn de schapen en de slechte leiders, zoals de Farizeeën, zijn de dieven en de rovers. Het vers hiervoor vat het hele gedeelte vooraf samen: 10 Een dief komt alleen om te roven, te slachten en te vernietigen, maar ik ben gekomen om hun het leven te geven in al zijn volheid.

In het gedeelte hiervoor introduceert Jezus ons een kudde schapen, een stal, een herder en dieven en rovers. Die laatste kunnen mensen zijn die stelen, maar ook wilde beesten die roven. Hij noemt die met het oog, tijdens de zoveelste ruzie die hij met de Farizeeën heeft, op de Farizeeën. Die zijn de slechte mensen, die alleen maar slachten, de wolven die alleen maar vernietigen. Jezus gaat vaker op die manier tegen hen tekeer. Maar (en dit is waarom Hij zo vaak zegt dat ze stekeblind zijn) dit beeld begrijpen ze nog niet en dus voegt Jezus nog een rol toe aan zijn toneelstuk. De huurling. (vers 12) Dat is iemand die net als de herder de schapen moet weiden, verzorgen en ook moet behoeden tegen dieven en rovers. Maar de huurling doet het alleen voor zijn eigen genot. Voor de poen. Om er zelf beter van te worden. Om gezien te worden. Als het er echt om spant, er komt een bende boeven de stal binnen om de schapen te pikken of er komt een roedel wolven om een ravage aan te richten bij de schapen, dan gaat die huurling ervandoor. Hij is niet echt de herder. Hij is per slot van rekening maar ingehuurd. Hij is niet de eigenaar. Begrepen ze het eerste beeld van dieven en rovers nog niet helemaal, dit begrepen ze zeker wel! Dit stond letterlijk in hun Bijbels! In het oude testament! Ezechiel 34 spreekt erover dat de herders, de leiders van het volk niet goed voor de schapen, voor het volk zorgen! Toen konden ze wel door de grond zakken…. Maar het veroorzaakte nog meer dan alleen dat. In Jezus uitspraak “Ik ben de goede Herder” zit ook de verwijzing naar hetzelfde tekstgedeelte dat God Zelf zijn schapen bijeen brengt en voor ze zorgt! Dat God dus Zelf de Herder wordt!(Ez. 34:11). Wederom, de titel van de preek, een “Ik ben” uitspraak, dat al refereert naar de God van Israel die zich zo noemt, Ik ben die herder die beloofd is, ik ben God. En ultiem is het claimen van het zijn van God en Gods Zoon de reden dat Jezus gekruisigd is. En wederom is dit in het Johannes Evangelie een duidelijke onderstreping van wat Johannes keer op ke