Goedemorgen, mijn naam is de kromme vrouw. Aan de ene kant kent iedereen mij omdat ik opval door mijn kromming maar niemand kent mij echt. Mijn kromming is geworden tot mijn identiteit. Ik ben de kromme vrouw van deze stad. Kinderen roepen me na, lachen me uit. En kinderen spreken de waarheid, toch? Iedereen noemt mij ‘de kromme’ dus ik kan me er beter bij neerleggen dat dit mijn lot is. Dit is mijn naam, mijn identiteit, mijn leven en mijn toekomst.

Ik zal je iets meer vertellen van mijn leven. Door mijn kromming hebben mijn longen als het ware geen ruimte om voldoende zuurstof binnen te krijgen. Hierdoor heb ik voortdurend het idee dat ik om zal komen door te weinig zuurstof. Angst is een emotie die voortdurend bij mij is. Angst voor de dood, voor een eenzame verstikking.

Dit raakt aan wat mij het meest pijn doet. Ik ben eenzaam. Ik heb geen innige vriendschaprelaties meer. De enige relaties die ik heb zijn praktisch van aard als ik in een winkel vraag om wat kruiden en andere etenswaren. Niemand ziet mijn emoties van pijn, niemand ziet mijn emotie van verdriet. Ik kan ook niet communiceren met anderen want ik zie hun uitdrukking niet. En vaak denken ze dat ik het toch niet begrijp want een lichamelijke kronkel zal ook wel een geestelijk kronkel betekenen. Waarvoor ik nog leef, wat mijn leven voor zin heeft, geen idee. Mijn leven is waardeloos en doelloos.

Dit is mijn leven, mijn identiteit: ‘de kromme vrouw’.

Op een dag ging ik naar de synagoge zoals ik gewend ben. Een plaats waar het op zich goed vertoeven is waar ik geregeld nog wat geld krijg om eten te kunnen kopen. En de laatste keer was er een onbekende spreker. Zijn naam is Jezus. Het was vast en zeker voor velen een bekende spreker. Het was erg druk en dat terwijl deze spreker zeer kritische woorden sprak.

Toen gebeurde er iets dat mijn leven totaal veranderde. En het begon er allemaal mee dat die voor mij onbekende spreker Jezus mij zag. Toen ik binnenkwam viel hij stil en keek naar mij. Hij stopte met zijn preek. Hij zag mij persoonlijk. Het zien van hem was vol compassie want hij nodigde mij uit om naar hem toe te komen. Waarom? Het enige dat ik kan verzinnen is dat hij compassie met mij had. Later kwam ik erachter dat hij wist dat satan mij 18 jaar naar beneden drukte in deze kromming. Hij wist alles van mij. De enige reden dat hij mij bij zich riep was compassie met mij. Met mij, die naamloze met een naam die iedereen kende ‘de kromme vrouw’.

Dit was nog niet alles, hij sprak ongelofelijke woorden toen ik bij hem kwam. Hij zei ‘U bent verlost van uw ziekte’. En hij legde zijn handen op mij. Een aanraking was voor mij in al die jaren onbekend geworden. Ik voelde zijn compassie, nogmaals zo persoonlijk. Van Hem, van Zijn woorden ging kracht uit. En mijn rug werd recht. Kerk, jullie doen een serie over wie Jezus is. Kerk, dit is Jezus!! Hij richt de gebogenen op (Psalm 146 vers 8b).

En toen ik daar recht stond, kon ik niets anders dan goede dingen over God zingen en spreken en Hem danken dat hij mijn rug losmaakte van haar kromming. Maar die dankbaarheid is niet meer gestopt. God gehoorzamen, hem grootmaken in mijn leven is het mooiste leven. Het voelt alsof ik tot mijn doel kom. Het voelt alsof ik werkelijk mens geworden ben zoals ik bedoeld ben als ik God gehoorzaam in mijn leven.

Die dag gaf God mij een nieuwe identiteit. Satan zat achter mijn oude naamloze identiteit met een naam die iedereen kende ‘de kromme vrouw’. Hij bepaalde mijn leven. Satan sprak woorden van vernietiging tegen me dat ik niets was dan een kromme bocht, een nutteloze, zonder betekenis, dat dit mijn straf was voor mijn zonden en dat het nooit anders zou worden, dat er geen hoop meer was en dat ik op een dag eenzaam zou stikken. De bijbel zegt dat Satan komt om te roven, vernietigen en te stelen (dat is zijn identiteit, dat is wat hij in mijn leven deed) maar dat Jezus gekomen is