در این بخش از کتاب، نویسنده از دگرگونی عمیق جامعه در عصر انقلاب صنعتی چهارم می‌گوید. فناوری فقط کار و اقتصاد را عوض نکرده، بلکه مفهوم جامعه، هویت و تعلق را نیز دگرگون کرده است.

جامعه‌ی سنتیِ مبتنی بر خانواده، مذهب و محله، جای خود را به جامعه‌ای داده که پیوندهایش بر پایه‌ی فناوری، شبکه و داده شکل می‌گیرد.

نابرابری اقتصادی و فرسایش طبقه‌ی متوسط، شکاف اجتماعی را عمیق‌تر کرده واحساس بی‌اعتمادی و بی‌ثباتی را گسترش داده است.

رسانه‌های دیجیتال انسان را توانمند کرده‌اند، اما همزمان ابزار کنترل و قطبی‌سازی شده‌اند. شواب هشدار می‌دهد که خطر اصلی، ناآگاهی از این تغییرات است؛ چراکه انقلاب چهارم پیش از هر چیز، انقلاب در «جامعه» است.