فصل اول- بخش دوم؛ دنیای بیرون دنیای درون

.

‌

این یه راز بزرگه؛ ما همزمان بهترین آدمی هستیم که تصورشو میتونیم بکنیم و بدترین آدمی که روی زمینه. ما صاحب همه ویژگیهای موجود در عالم هستیم چون ما قطره ای از آفرینش هستیم و صاحب همه خصوصیات اون؛ وقتی میگم همه خصوصیات یعنی خوب و بد نداره همه همه اش.

.

ما همون قدر که با شعوریم بی شعور هم هستیم همونقدر که عاقلیم احمق هم هستیم همونقدر که باحالیم مزخرف هم هستیم.

.

ما همه هستیم و الا نمیتونستیم این ویژگی رو در دیگری شناسایی کنیم اینها موهبت آفرینشه در درون ما. فقط از بچگی در مسیر رشد خیلی از ویژگی های خدادادمون رو برای بقا یا دوست داشته شدن خاموش و سرکوب کردیم. درحالیکه اگر همه ویژگیها رو صرفنظر از خوبی یا بدی بتونیم در وجودمون ببینیم و خودمون رو با اون عنوان صدا کنیم و باور کنیم که در همه اونها نعمتهایی نهفته شده دیگه از کسی توقع نخواهیم داشت ما رو خوب بدونه یا دوسمون داشته باشه تا احساس دوست داشتنی بودن بکنیم بلکه میفهمیم من هم دوست داشتنی هستم هم دوست نداشتنی، برای عده ای دوست داشتنی و برای عده ای دوست نداشتنی. و به طرز باورنکردنی ای وابستگیمون به دیگری برای گرفتن حس خوب از بین میره.

.

اگر روی یک ویژگی حساسیت دارید و نمیتونید خودتون رو به اون ویژگی بخونید یعنی دقیقا در اون قسمت سایه دارید پس بیشتر روش تمرکز کنید.

.

اگر همین رو بتونیم درک کنیم و نیمه های تاریک و روشن وجودمونو روشن کنیم میتونیم آرامش بگیریم و دیگه دست از فرافکنی اون ویژگیها روی دیگران برمیداریم دیگه نه خودمونو قضاوت میکنیم نه دیگرانو و باورهامون زیر و رو خواهد شد.

اگر دوست دارید بیشتر بدونید به این پادکستی که ضبط کردم گوش کنید. با صدای فاطمه سیاح