Γράφει μια κοπέλα:

Φοβούνται την αγάπη επειδή δημιουργεί έναν κόσμο που δεν μπορούν να ελέγξουν.

George Orwell, 1984

Σκέφτομαι και απαντώ:

Και τι με μέλει εμένανε τι θέλουν και δεν θέλουν κάποιοι άλλοι για τη δικιά μου ζωή. Αυτοί τη φτιάχνουν; Περιμένω "Αυτοί" να μου την φτιάξουν; όχι! Θα πάρω άδεια από "αυτούς" που φοβούνται την αγάπη για να φροντίζω να γίνομαι καλύτερος κάθε μέρα; όχι!

Και στη τελική ποιος είναι αυτός ο κύριος; ο μεσσίας μου; Μα είπαμε πως καταργήθηκαν οι σωτήρες. Ε, καταργούνται και οι ψευδοπροφήτες του σκότους. Όλα είναι στο νου, την καρδιά και στα χεράκια μας. Επαναστάτες δεν χρειάστηκε να γίνουμε για να στηθεί αυτή η χώρα. Και τώρα τι είμαστε; χαϊβάνια;

Και κλείνω,

Καλή χρονιά, με το νου και τη καρδιά μας ανοιχτά, από τα χεράκια μας φέτος. Κι θα βγει πολύ φως!

🙏

"Είμαστε όμως αναγκασμένοι να ζούμε μαζί με άλλους που ζουν μες στα σκοτάδια τους", μου λέει.

Αφού φωτίσουμε πρώτα τα δικά μας σκοτάδια με καθαρές σκέψεις και ήρεμη καρδιά και ρίξουμε φως στο δικό μας Σπήλαιο, θα πάει και στους γύρω μας. Εάν υπάρχει ένας άνθρωπος γύρω μας που αναγνωρίζεται και έχει επιτυχία είναι γιατί χτυπάει το μπαλάκι τόσο καλά που το επιστρέφει στον άλλο για να κάνει την επόμενη κίνησή. Οι μπαλιές που μας στέλνει ζωή είναι πάντα μέσα από κάποιο κοντινό μας πρόσωπο, ουσιαστικά τους συμπαίκτες μας. Δεν έρχεται έξω από το γήπεδο. Και οι μπαλιές μόνο στα πιτσιρίκια για να μάθουν το παιχνίδι είναι στρωτές, σε μας οι μπαλιές είναι φάλτσα και βολέ. Έτσι που αναγκαζόμαστε να γίνουμε όλο και καλύτεροι για να προχωρήσουμε και μεις και το πρωτάθλημα.

Υπάρχουν οι αθλητές που παίρνουν και δίνουν τις μπαλιές και όλοι τους θαυμάζουν, το ακροατήριο, οι θεατές, το κοινό που παρακολουθεί και τα ζει όλα από μακρυά και τα παράσιτα στον ήχο που κρίνοντας αναλύουν τα πάντα. Επιλογή μας είναι σε ποια μερίδα θα ανήκουμε. Στο χέρι μας είναι να αλλάζουμε ρόλο και να φωτιστούμε. Αυτό το κατάλαβα κάποτε και από τότε προσπαθώ να το εκμεταλλευτώ κάθε χρονιά, κάθε της μήνα, κάθε μέρα με κάθε μπαλιά, από τότε που τις έτρωγα μόνο στα μούτρα. Αυτά σκέφτομαι και για φέτος, μέρες που είναι.

Ανάμεσα στη γκρίνια και την ατολμία υπάρχει ένα τεντωμένο σκοινί που αξίζει να περπατήσω γιατί θα με πάει απέναντι.