“İnsan yeryüzünde şairane mukimdir.” Heidegger’in Hölderdin’den naklettiği, çok da incelikli tercüme edilmiş bir mısra. Yalanın insan doğasının hangi ışıksız dehlizinden sürünüp çıktığı tartışılıp durur, birçok işlevsel kuram da mevcut bu konuda, ancak tüm yalan formlarını kuşatacak bir müşterek hissiyat varsa eğer, bu da insan soyunun dünyadaki varoluşa, çıplak ışık altında tahammül etmekteki acziyetidir diyebiliriz.