…แต่หากบุคคลได้สิ่งใดมีสิ่งใดก็ไม่หลงระเริงเสพสุขจนลืมประพฤติธรรมความดี ไม่พลาดที่จะนำพาชีวิตของตนให้พรั่งพร้อมด้วยความดีงามในระดับต่างๆ ตามกำลังสามารถ และอาศัยสัมปชัญญะวิจารณญาณแห่งตนน้อมนำลาภยศ ตำแหน่งฐานะ หรือสิ่งที่ตนได้และสิ่งที่ตนมีนั้นมาเป็นเครื่องมือมาเป็นสะพานให้ตนได้ก้าวไปสู่การสร้างสรรค์ประโยชน์เกื้อกูลและความสุขให้แก่ผู้อื่นเพราะมีโอกาสและพลังมากกว่าผู้อื่น ดังนี้ย่อมได้ชื่อว่าเป็นผู้ไม่หลง เมื่อเป็น ผู้ไม่หลง ก็ได้ชื่อเป็นผู้สมบูรณ์ด้วยอัปปมาทะนั่นเอง

จากบทเทศนา อัปปมัตตกถา ๘ มีนาคม ๒๕๔๘