การที่บุคคลมาคิดได้ถึงวัย ยศศักดิ์ ตำแหน่ง ฐานะ เป็นต้นของตนแล้วได้สติขึ้นมา แล้วมุ่งประพฤติดีปฏิบัติชอบ มุ่งทำมุ่งบำเพ็ญสิ่งที่เป็นประโยชน์แก่ตนเองและประโยชน์แก่คนอื่นให้มากยิ่งขึ้น เรียกได้ว่าเป็น คนไม่ลืมที่จะทำความดี

และหากสามารถได้สติละทิ้งนิสัย ความประพฤติ การกระทำ ตลอดถึงการพูดจาและความคิดที่ก้าวร้าวรุนแรง ที่มุ่งเกียรติ มุ่งยศ มุ่งลาภผลและชื่อเสียง โดยก่อความเดือดร้อนให้แก่ตนเองและผู้อื่น ก่อเวรก่อกรรมให้แก่ตัวเองโดยเผลอสติลืมตัวไปได้ ก็เรียกได้ว่าเป็น คนไม่ลืมที่จะละความชั่ว

จากบทเทศนา อัปปมัตตกถา ๘ มีนาคม ๒๕๔๘